The Immortality Key – The secret history of the religion with no name (2020) [Το κλειδί της αθανασίας – Η μυστική ιστορία της θρησκείας χωρίς όνομα]

by

Brian C. Muraresku

foreward by

Graham Hancock

Πρόλογος

Όπως και ο Brian C. Muraresku, συγγραφέας του εξαιρετικού “Immortality Key” που είναι χαρά μου να σας παρουσιάσω εδώ, μεγάλωσα σε ένα χριστιανικό σπίτι. Η οικογένεια μου ήταν πρεσβυτεριανή, ενώ η ανατροφή του Brian ήταν ρωμαιοκαθολική. Υπάρχουν πολλές δογματικές διαφορές μεταξύ αυτών των δύο δογμάτων, αλλά και τα δύο εφαρμόζουν το τελετουργικό της θείας κοινωνίας και μέχρι τον δέκατο όγδοο αιώνα υποστήριζαν και επιδίωκαν φρικτούς θανάτους με το κάψιμο στην πυρά για τους “αιρετικούς”, ιδιαίτερα αυτούς που κατηγορούνταν για μαγεία.

Η μητέρα και ο πατέρας μου γνωρίστηκαν στην εκκλησία στο Εδιμβούργο τη δεκαετία του ‘40 και ο πατέρας μου έλαβε τα προσόντα ως χειρουργός, αναλαμβάνοντας στη συνέχεια μια θέση ως ιατρικός ιεραπόστολος στο Christian Medical College στο Vellore στη Νότια Ινδία, το οποίο κατείχε από το 1954 μέχρι το 1958.

Γεννημένος το 1950, ήμουν το μοναχοπαίδι των γονιών μου και τα τέσσερα χρόνια μας στο “πεδίο της ιεραποστολής”, ενσωματωμένα σε μια αφοσιωμένη χριστιανική κοινότητα, ήταν αναμφίβολα διαμορφωτικά στη ζωή μου, αν και σίγουρα όχι με τον τρόπο που ήλπιζε ιδιαίτερα ο πατέρας μου. Οι προσπάθειες του να γεμίσει το κεφάλι μου με χριστιανικές ιδέες, υποστηριζόμενες από τακτικές αναγνώσεις από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, τροφοδότησαν μόνο την αυξανόμενη απέχθεια μου να πηγαίνω στην εκκλησία και να αναγκάζομαι να ακούω μακροχρόνια, βαρετά κηρύγματα.

Μέχρι τα δεκατέσσερα μου αυτό το αίσθημα αντιπάθειας είχε αποκρυσταλλωθεί σε απέχθεια. Το έτος ήταν 1964. Είχα επιστρέψει στη Βρετανία για έξι χρόνια και περνούσα άθλιες στιγμές σε ένα οικοτροφείο στην πόλη Durham. Ενταγμένη στην Εκκλησία της Αγγλίας (η οποία έχει τις δικές της δογματικές διαφορές από τον καθολικισμό και τον πρεσβυτεριανισμό, αλλά και με τους δύο μοιράζεται την ιεροτελεστία της Θείας Κοινωνίας), αυτό το σχολείο, εκείνη την εποχή, ήταν φρικτό και σαδιστικά βίαιο με τρόπους που δε θα το κάνω, ακόμη και να αρχίσει για να περιγράψω εδώ και αγνοήθηκε από ένα ψυχρό πέτρινο παρεκκλήσι όπου γίνονταν τακτικές λειτουργίες, λειτουργίες που εμείς, ως μαθητές, έπρεπε να παρακολουθούμε.

Θυμάμαι ότι φοβόμουν ενεργά αυτές τις υπηρεσίες επειδή ήταν τόσο ανελέητα βαρετές, και αγανακτούσα ενεργά για τη βλακεία και τον παραλογισμό τους. Γιατί να πιστεύω σε αυτόν τον “θεό” και στον “γιο” του Ιησού και γιατί να πιστεύω στον παράδεισο και την κόλαση, τους αγγέλους και τον σατανά, μόνο και μόνο επειδή η βίβλος, οι λειτουργοί της εκκλησίας και οι γονείς μου, μου είπαν ότι αυτά τα πράγματα ήταν πραγματικά;

Δεν ήταν αληθινά για μένα!

Εκφράζοντας την εξέγερση μου, με τον εφηβικό μου τρόπο, αρνούμενος να γονατίσω, να προσευχηθώ ή να τραγουδήσω ύμνους κατά τη διάρκεια των λειτουργιών στο παρεκκλήσι, αποφάσισα ότι στο εξής θα αμφισβητούσα τα πάντα και δε θα έπαιρνα ποτέ ξανά τίποτα να τα εμπιστευτώ μόνο και μόνο επειδή είπε κάποια αυθεντία ή κάποιο μουχλιασμένο βιβλίο ότι ήταν έτσι.

Στα τέλη της εφηβείας μου ήμουν ήδη αφοσιωμένος άθεος, πράγματι, ο αθεϊσμός μου φαινόταν ως η μόνη λογική θέση που έπρεπε να κρατήσω ως απάντηση στο χριστιανικό δόγμα. Στη συνέχεια, στις αρχές της δεκαετίας του ‘70 παρακολούθησα το πανεπιστήμιο όπου σπούδασα κοινωνιολογία, εκείνη την εποχή μια ριζοσπαστική και αμφισβητήσιμη πειθαρχία, και οι απόψεις μου σκληρύνθηκαν περαιτέρω.

Έμεινα ένας atheist από τότε, με τη στενή έννοια της λέξης, που προέρχεται από το ελληνικό άθεος και σημαίνει κυριολεκτικά “άθεος”. Πέρασαν πενήντα χρόνια και ακόμα δε βλέπω κανένα λόγο να πιστέψω σε μια θεότητα ή θεότητες οποιουδήποτε είδους. Ωστόσο, ορισμένες εμπειρίες που ήρθαν στον δρόμο μου τον τελευταίο μισό αιώνα άλλαξαν βαθιά την άποψή μου και, ενώ ο “θεός” παραμένει μια αναπόδεικτη υπόθεση, οι εμπειρίες για τις οποίες μιλώ με έπεισαν για την ύπαρξη σφαιρών και πραγματικοτήτων εκτός από τη δική μας που συνυπάρχουν με τη δική μας και ασκούν επιρροή σε καθέναν από εμάς, αλλά που σε μεγάλο βαθμό δεν φαίνονται και δεν αναγνωρίζονται στις σύγχρονες τεχνολογικές κοινωνίες, ιδιαίτερα εκείνες που έχουν υποστεί μακροχρόνια έκθεση στις χριστιανικές διδασκαλίες.

Περιεχόμενα

Εισαγωγή: Μια νέα μεταρρύθμιση

Μέρος Πρώτο

• Παρασκευή της ψυχεδελικής μπύρας
• 1. Κρίση ταυτότητας
• 2. Πτώση από τη χάρη
• 3. Κριθάρι και φύλλα δάφνης
• 4. Το μυστικό των μυστικών
• 5. Το ωραιοποιημένο όραμα
• 6. Το νεκροταφείο της μπύρας
• 7. Το Kukeon της Καταλονίας
• Επίλογος στο πρώτο μέρος

Μέρος Δεύτερο

• Ανάμειξη του ψυχεδελικού κρασιού
• 8. Το ναρκωτικό της αθανασίας
• 9. Αμπελώνες του ουρανού
• 10. Ιερά ελιξήρια στους αγίους τόπους
• 11. Μεθυσμένος από το νέκταρ της αιωνιότητας
• 12. Όλα αυτά δεν ήταν μόνο για πικνίκ
• 13. Το άγιο δισκοπότηρο
• 14. Μια γνωστική ευχαριστία
• 15. Mystery Coast Highway
• 16. Το ευαγγέλιο του απείρου και η ευχαριστία του φρύνου
• 17. Τα μάτια μας έχουν ανοίξει

Επίλογος

Σημειώσεις

Ευρετήριο

(το βιβλίο σε μορφή αρχείου PDF)