Βιβλία για την Κάνναβη

Alternative Medicine, the New Mainstream (2019) [Εναλλακτική ιατρική, το νέο κυρίαρχο ρεύμα]

22 Οκτωβρίου, 2022
By simos

Natural Healing, Achieving Balance, Food Cures [Φυσική θεραπεία, Επίτευξη ισορροπίας, Διατροφικές θεραπείες]

Ειδική έκδοση του TIME

ΝΕΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΥΕΞΙΑ

“Οι αρχαίες θεραπευτικές παραδόσεις αποτελούν πρόκληση και συμπληρώνουν τη σύγχρονη βιοϊατρική. Και αντίστροφα. Αυτό είναι καλό πράγμα”

από τον David Bjerklie

Η ιστορία της ιατρικής δεν έχει αρχή. Οι άνθρωποι έχουν επιλέξει θεραπευτικές παραδόσεις από τότε που γίναμε άνθρωποι. Αλλά είτε οι παραδόσεις είναι ινδικές, κινεζικές, αφρικανικές, βόρειες ή νοτιοαμερικανικές ή ελληνορωμαϊκές, όλες μοιράζονται, σύμφωνα με τα λόγια της Claire M. Cassidy, executive editor στο Journal of Alternative and Complementary Medicine, “τους στόχους τους ανακουφίζοντας τον πόνο των ασθενών, προάγοντας την υγεία και προστατεύοντας την ευρύτερη κοινωνία από ασθένειες”. Κάθε ένα από αυτά τα παραδοσιακά θεραπευτικά συστήματα, εξηγεί η Cassidy, προσφέρει απαντήσεις σε θεμελιώδη ερωτήματα σχετικά με το σώμα, τη ζωή, τον θάνατο και τον ρόλο του θεραπευτή. Αυτό ισχύει τόσο για τις θεραπευτικές παραδόσεις που εφαρμόζονται μόνο τοπικά, μεταξύ μιας φυλής των τροπικών δασών, όσο και για τις παραδόσεις που έχουν εξαπλωθεί σε όλες τις ηπείρους.

Όλα αυτά ισχύουν, φυσικά, για τη θεραπευτική παράδοση που οι περισσότεροι από εμάς αναφέρουμε ως “μοντέρνα” ιατρική, το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης που παρέχει μεταμοσχεύσεις οργάνων, φάρμακα για τον καρκίνο δισεκατομμυρίων δολαρίων και τεχνολογίες απεικόνισης που παρακολουθούν τη λεπτή ροή του αίματος στον εγκέφαλο. Αυτό είναι ένα σύστημα, σημειώνει η Cassidy, “που μετά βίας μπορεί να λειτουργήσει ελλείψει ηλεκτρισμού, υπολογιστών, εργαστηρίων και τέλειας υγιεινής”. Δεν είναι περίεργο που η λέξη “μοντέρνο” φαίνεται τόσο αυτονόητη και δικαιολογημένη. Η ιατρική ιστορία, επίσης, γράφεται από τους νικητές.

Ταυτόχρονα, γνωρίζουμε όλο και περισσότερο τις δυσαρέσκειες για την σύγχρονη ιατρική. Το σχεδόν συντριπτικό κόστος της σύγχρονης υγειονομικής περίθαλψης είναι απλώς το πιο ορατό πρόβλημα. Το πολύ καλό πράγμα, αποδεικνύεται, μπορεί μερικές φορές να είναι κακό. “Υπολογίζεται ότι το ένα τρίτο όλων των ιατρικών παρεμβάσεων είναι περιττές”, λέει ο Marc Micozzi, συγγραφέας και εκδότης του βιβλίου “Fundamentals of Complementary, Alternative and Integrative Medicine”, που βρίσκεται τώρα στην έκτη έκδοσή του. Βάλτε μαζί και τα ιατρικά λάθη, συμπεριλαμβανομένων των θανατηφόρων, προσθέτει ο Micozzi, και μαζί με την εξάπλωση των ανθεκτικών στα φάρμακα λοιμώξεων και έχουμε νοσοκομεία που πολύ συχνά αποτελούν από μόνα τους κινδύνους για την υγεία. Και αν αυτό δεν είναι αρκετό, υπάρχει επίσης ο σταθερός ερπυσμός της αποξένωσης που υποκινείται από την ιατρική βιομηχανικής κλίμακας.

Δεν είναι περίεργο, λοιπόν, ότι αυτές οι δυσαρέσκειες συνεχίζουν να τροφοδοτούν την έκρηξη σε αυτό που συνηθέστερα αναφέρεται ως εναλλακτική ιατρική. Αυτό το όνομα, με το οποίο εξακολουθούν να αγωνίζονται οι άνθρωποι τόσο εντός όσο και εκτός του πεδίου, μπορεί να προκαλέσει συναγερμό υποδηλώνοντας ότι οι υποστηρικτές τέτοιων θεραπειών πιστεύουν ότι πρέπει να είναι “εναλλακτική” ή προτείνει τον αποκλεισμό της συμβατικής βιοϊατρικής. Στην πράξη, αυτές οι θεραπείες χρησιμοποιούνται σχεδόν πάντα ως συμπλήρωμα της συμβατικής θεραπείας. Είναι προσθήκες, όχι υποκατάστατα. Ο στόχος, για τους περισσότερους επαγγελματίες αλλά και τους χρήστες της, είναι να φτάσουν στο σημείο στο οποίο ένα ευρύτερο φάσμα προσεγγίσεων μπορεί να ενσωματωθεί στο σύστημα υγειονομικής περίθαλψης μας.

Η ιστορία αυτών των ανησυχιών αντανακλάται στο ίδιο το όνομα της πρωτοβουλίας που ιδρύθηκε το 1992 από τα National Institutes of Health (NIH) εν μέσω σημαντικής διαμάχης. Το πρόγραμμα που ιδρύθηκε για πρώτη φορά ως Office of Alternative Medicine, ξεκίνησε εκ νέου το 1999 ως Complementary and Alternative Medicine (NCCAM) και μετονομάστηκε ξανά, το 2014, σε National Center for Complementary and Integrative Health (NCCIH). Ωστόσο, οι αλλαγές ονομάτων από μόνες τους δεν μπορούν να εξομαλύνουν τα πάντα και εξακολουθούν να υπάρχουν πολλά επιχειρήματα σχετικά με την εγκυρότητα και την αξία πολλών εναλλακτικών θεραπειών.

Και όμως υπάρχουν όντως σημάδια ολοκλήρωσης. Τα όρια μεταξύ αυτού που θεωρείται εναλλακτικό και αυτού που είναι mainstream είναι ασαφή, τουλάχιστον σε ορισμένους τομείς. Η γιόγκα, το μασάζ και ο διαλογισμός, ακόμη και ο βελονισμός, γίνονται τόσο αποδεκτά σε πολλά περιβάλλοντα όσο η φυσικοθεραπεία και οι συμβουλές για διατροφή και άσκηση. Υπάρχει επίσης μια ανανεωμένη εκτίμηση για τις λιγότερο ιατρικές προσεγγίσεις που δεν έχουν ποτέ επιβαρυνθεί με τον χαρακτηρισμό “εναλλακτική” εξαρχής. Η χρήση συμπεριφορικών θεραπειών συνεχίζει να επεκτείνεται, για παράδειγμα, και η εμβέλεια των ομάδων κοινωνικής υποστήριξης δεν ήταν ποτέ πιο εκτεταμένη, είτε εστιάζουν στον καρκίνο, τη θλίψη ή τον εθισμό. Ακόμη και οι απλές, κοινές προτάσεις για να κάνετε φίλους και να απολαύσετε τη φύση λαμβάνουν τώρα τη σφραγίδα της έγκρισης της έρευνας ως μονοπάτια για βελτιωμένη υγεία και ευεξία.

Όλα αυτά αποτελούν επιβεβαίωση ότι ακόμη και (και ίσως ιδιαίτερα) σε μια εποχή στην οποία βρισκόμαστε συνεχώς προετοιμασμένοι για την επόμενη επανάσταση στη γενετική ή την ανάπτυξη φαρμάκων, η ανάγκη για θεραπεία σε πολλαπλά μέτωπα είναι εμφανής. Το μάθημα που πρέπει να αγκαλιάσουμε, λέει ο Micozzi, είναι ότι “όταν ερχόμαστε στην ιατρική παρέμβαση, θα πρέπει να ξεκινήσουμε με τη λιγότερο δαπανηρή, λιγότερο επεμβατική προσέγγιση. Παρόλα αυτά, πολύ συχνά κάνουμε το αντίθετο”. Πάρτε τον πόνο στην μέση / πλάτη, για παράδειγμα, λέει ο Micozzi. Οι άνθρωποι στρέφονται σε εναλλακτικές μόνο αφού εξαντληθούν οι χειρουργικές και φαρμακευτικές θεραπείες. Οι εναλλακτικές θεραπείες ήταν πολύ συχνά η προσέγγιση της τελευταίας λύσης, που γεννήθηκε από την απόγνωση, όταν οι ασθενείς αισθάνονται ότι δεν έχουν άλλη λύση.

Τα στοιχεία αυξάνονται σταθερά ότι αυτό αλλάζει. Η αυξημένη αποδοχή αυξάνει τη ζήτηση και το αντίστροφο. Μεγάλα νοσοκομεία σε όλη τη χώρα έχουν δημιουργήσει “κέντρα ολοκληρωμένης φροντίδας” που προσφέρουν μια σειρά από συμπληρωματικές θεραπείες για έναν αυξανόμενο αριθμό διαγνώσεων. Ναι, η συμπληρωματική φροντίδα είναι αναμφίβολα, τουλάχιστον εν μέρει, μια στρατηγική μάρκετινγκ, αλλά ακόμη και αυτό το γεγονός επιβεβαιώνει την αυξανόμενη αποδοχή και ζήτηση για τέτοιες θεραπείες. Η αληθινή ενσωμάτωση μπορεί να εξακολουθεί να είναι ένας φιλόδοξος στόχος, αλλά όχι τόσο μη-ρεαλιστικός όσο πιστεύαμε κάποτε.

Η δυνατότητα των εναλλακτικών θεραπειών έχει δώσει νέα εντυπωσιακή διέξοδο από την κρίση των οπιοειδών, ένα παράδειγμα της συμβατικής βιοϊατρικής που αποτυγχάνει δραματικά τους ασθενείς της. Τον Σεπτέμβριο του 2019, ένα συμπόσιο του NIH στην πανεπιστημιούπολη στην Bethesda, Md., γιορτάστηκαν τα 20ά γενέθλια του NCCIH. Η κεντρική ομιλία, από τη Lorimer Moseley του University of South Australia και μεγάλο μέρος της συζήτησης που ακολούθησε επικεντρώθηκαν στην ανάγκη για εναλλακτικές προσεγγίσεις στη διαχείριση του πόνου. Οι καταστάσεις πόνου είναι από τα προβλήματα υγείας που προκαλούν μεγάλη αναπηρία, επηρεάζοντας περίπου 50 εκατομμύρια Αμερικανούς. Και ενώ τα ντουλάπια με φάρμακά μας είναι γεμάτα με αποτελεσματικά παυσίπονα, αυτά ενέχουν σοβαρούς κινδύνους. Το 2017, η υπερβολική δόση οπιοειδών στοίχισε τη ζωή σε 47.000 άτομα.

Το συμπόσιο εξέτασε επίσης καταστάσεις που συχνά συνοδεύουν τον χρόνιο πόνο, όπως άγχος, κατάθλιψη, διαταραχές ύπνου και κόπωση, καθώς και καταστάσεις που προκαλούν πόνο, όπως ο καρκίνος και το τραύμα. Άλλη έρευνα διερεύνησε τη χρήση προβιοτικών για τις πέτρες στα νεφρά, την ανακάλυψη νέων αντιμικροβιακών ενώσεων σε φυτικά εκχυλίσματα και τη δυνατότητα της hot yoga για τη θεραπεία των συμπτωμάτων της κατάθλιψης.

Στην έναρξη του συμποσίου του 2019, ο NIH director, Francis Collins, αναγνώρισε ότι όταν ξεκίνησε το NCCAM, δεν υπήρχε καθολική υποστήριξη για την αντισυμβατική πρωτοβουλία. Αλλά οι λόγοι που επέμενε έχουν αποδειχθεί ορθοί, είπε ο Collins, ο οποίος επαίνεσε το πρόγραμμα για το “συναρπαστικό και σημαντικό σύνολο ερευνητικών ευκαιριών”. Τα χρήματα που ξοδεύονται στα ερευνητικά προγράμματα ολοκληρωμένης ιατρικής, είπε ο Collins, “δεν είναι κόστος, αλλά επένδυση στην ανθρώπινη υγεία”.

Πριν από σχεδόν 25 χρόνια, ο C. Everett Koop, former surgeon general του President Reagan, έγραψε ότι ήταν σημαντικό να ρίξουμε μια προσεκτική ματιά σε εναλλακτικές προσεγγίσεις, “όχι να προσφέρουμε αυτές τις μεθόδους θεραπείας στα τυφλά, αλλά να τις εκθέσουμε στην επιστημονική μέθοδο”. Ο Koop, ο οποίος ανέδειξε το surgeon general’s office σε εθνικής σημασίας γραφείο, παρατήρησε ότι “οι γιατροί πρέπει να εξαρτώνται από γεγονότα, σε εμπειρικά δεδομένα, όταν καθορίζουν τη στρατηγική θεραπείας για έναν συγκεκριμένο ασθενή”. Και αν δεν έχουμε αρκετά στοιχεία; “Μπορούμε να πραγματοποιήσουμε τις απαραίτητες μελέτες και να συγκεντρώσουμε τα δεδομένα που χρειάζονται οι γιατροί και οι υπεύθυνοι για τη χάραξη πολιτικών υγείας, ένα είδος βιοϊατρικής έρευνας που θα ήταν μια συνετή μακροπρόθεσμη επένδυση”.

Στο τέταρτο του αιώνα από την παρότρυνση του Koop, η έρευνα και τα δεδομένα έχουν πάρει την μορφή τσουνάμι, βοηθώντας να προτείνουμε τα οφέλη και τα μειονεκτήματα των εναλλακτικών θεραπειών. “Αυτό που χρειάζεται για σωστή ερμηνεία και κατανόηση δεν είναι λιγότερη επιστήμη αλλά περισσότερες επιστήμες στη μελέτη της συμπληρωματικής και εναλλακτικής ιατρικής”, λέει ο Micozzi. “Η επιστήμη πρέπει να λογοδοτεί για όλα όσα παρατηρούνται, όχι μόνο το βολικό μέρος της”. Αυτό δεν σημαίνει ότι η προσπάθεια να εξηγήσουμε πώς λειτουργεί η παραδοσιακή θεραπεία θα είναι απλή, ωστόσο. Ο Micozzi το παρομοιάζει με την ινδουιστική παραβολή των τυφλών και του ελέφαντα, με κάθε θεραπευτική παράδοση να παλεύει με τη στενή κατανόηση του συνόλου.

Ωστόσο, όποια νέα άποψη προκύψει, ο Micozzi πιστεύει ότι θα αποκαλύψει μια πλουσιότερη κατανόηση της αυτοθεραπείας. “Το σώμα αυτοθεραπεύεται. Αυτό μπορεί να φαίνεται να είναι μια προφανής δήλωση”, λέει ο Micozzi, αλλά “αυτή η έννοια της αυτοθεραπείας είναι κεντρική και βαθιά μεταξύ των συστημάτων CAM” (CAM = Complementary and Alternative Medicine / Συμπληρωματική και Εναλλακτική Ιατρική). Η αυτοθεραπεία είναι η βάση κάθε θεραπείας, λέει ο Micozzi. “Αντί να αναρωτιούνται γιατί τα κύτταρα του σώματος είναι άρρωστα, τα εναλλακτικά συστήματα ρωτούν γιατί το σώμα δεν αντικαθιστά τα άρρωστα κύτταρα του με υγιή κύτταρα”.

Επειδή δεν υπάρχουν σίγουρα πράγματα όσον αφορά το στοίχημα για το μέλλον της ιατρικής, η δημιουργία ενός χαρτοφυλακίου είναι πιθανώς η πιο συνετή προσέγγιση. Με την τοποθέτηση πόρων σε ένα ευρύ φάσμα στρατηγικών, μακροπρόθεσμων καθώς και βραχυπρόθεσμων και μεσοπρόθεσμων, η ανταμοιβή υπόσχεται να είναι μια πληρέστερη κατανόηση της ανθρώπινης υγείας. Το να βλέπεις ολόκληρο τον ελέφαντα στο δωμάτιο μπορεί να είναι τελικά ένας εφικτός στόχος.

Περιεχόμενα