Βιβλία για την Κάνναβη

Cannabis Is Medicine (2020) [Η κάνναβη είναι φάρμακο]

16 Μαρτίου, 2022
By simos

How Medical Cannabis and CBD Are Healing Everything from Anxiety to Chronic Pain

(Πώς η ιατρική χρήση της κάνναβης και η CBD θεραπεύουν τα πάντα, από το άγχος έως τον χρόνιο πόνο)

Bonni S. Goldstein, MD

Σημείωση από την συγγραφέα

ὠφελέειν ἢ μὴ βλάπτειν (πρώτον, μην κάνετε κακό)

Δεν θυμάμαι ακριβώς πότε έμαθα ότι η μητέρα μου υποφέρει από επιληπτικές κρίσεις. Νομίζω ότι ήμουν στο γυμνάσιο όταν τελικά μου μίλησε για το ιατρικό της ιστορικό και ενώ πάντα υπήρχαν υποδείξεις, ένιωσα σοκαρισμένη όταν το άκουσα. Όταν κοιτάζω πίσω στην παιδική μου ηλικία, βλέπω ενδείξεις, παρά το ότι το κρατούσε μυστικό σχεδόν από όλους.

Η μητέρα μου δεν οδηγούσε όταν ήμουν μικρό κορίτσι και μεγάλωνα στο Μπρούκλιν. Επειδή υπήρχε αφθονία μέσων μαζικής μεταφοράς, δεν φαινόταν τόσο παράξενο και οι μητέρες των περισσότερων φίλων μου δεν οδηγούσαν επίσης. Όταν μετακομίσαμε στα προάστια στο Νιου Τζέρσεϊ, παρατήρησα ότι η μητέρα μου ήταν η μόνη που δεν οδηγούσε. Δεν το συζητήσαμε ποτέ και τελικά η μητέρα μου πήρε το δίπλωμα οδήγησης, αλλά πέρασαν πολλά χρόνια πριν μάθω τον πραγματικό λόγο που δεν οδηγούσε πριν.

Την ίδια περίπου εποχή που άρχισα να ονειρεύομαι ότι θα γίνω γιατρός, συνειδητοποίησα ότι η μητέρα μου έπαιρνε φάρμακα κάθε βράδυ. Δύο μεγάλα μπουκάλια συνταγογραφημένων φαρμάκων κάθονταν στο πάνω ντουλάπι δίπλα στον νεροχύτη της κουζίνας και όποτε ρωτούσα για αυτά, μου απαντούσε αόριστα. Θυμάμαι ότι ένιωσα ότι αυτό δεν ήταν κάτι για το οποίο ήθελε να μιλήσει, οπότε σταμάτησα να ρωτάω. Λίγα χρόνια αργότερα, όταν ήμουν έφηβη, στεκόμουν δίπλα της στο ντουλάπι της κουζίνας όπου φυλάσσονταν τα μπουκάλια με τα φάρμακα και την ρώτησα ξανά για τα φάρμακά της, μη γνωρίζοντας εντελώς την ιστορία που τελικά αποφάσισε να μοιραστεί.

Εκείνη την ημέρα μου είπε ότι όταν η αδερφή μου ήταν δύο ετών και εγώ ήμουν μόλις βρέφος, είχε την πρώτη της γενικευμένη τονικοκλονική κρίση (grand mal / tonic-clonic) σε μια παιδική χαρά του Μπρούκλιν, ακολουθούμενη από άλλες δύο επιληπτικές κρίσεις τις επόμενες μέρες. Τελικά πήγε να δει έναν νευρολόγο και ενώ βρισκόταν στο γραφείο του έπαθε άλλη μια κρίση. Νοσηλεύτηκε και αμέσως, εκείνη, ο πατέρας μου, η γιαγιά μου και οι θείοι μου είπαν ότι μπορεί να πεθάνει. Οι διαγνωστικές μελέτες του εγκεφάλου στις αρχές της δεκαετίας του ‘60 ήταν αρκετά περιορισμένες και οι γιατροί δεν γνώριζαν τι προκαλούσε τις κρίσεις. Ξεκίνησε με φαινυτοΐνη (Dilantin) και φαινοβαρβιτάλη, ανταποκρίθηκε θετικά και της είπαν να συνεχίσει να τα παίρνει για το υπόλοιπο της ζωής της.

Η γιαγιά μου, αμόρφωτη και δεισιδαίμονα μετανάστης, αρνιόταν πλήρως ότι η μητέρα μου είχε επιληψία. Ήταν τρομοκρατημένη και αμήχανη ταυτόχρονα. Εξαιτίας αυτού, οι γονείς μου σταμάτησαν εντελώς να μιλούν για το τι είχε συμβεί. Απλώς δεν συζητήθηκε με, ούτε κοινοποιήθηκε σε, κανέναν.

Έμαθα πολύ αργότερα ότι παρόλο που τα φάρμακα σταμάτησαν τις κρίσεις της, οι παρενέργειες ήταν δύσκολα ανεκτές. Είχε ως παρενέργεια την υπερτρίχωση και είχε σημαντικό λήθαργο και κόπωση και αυτό έκανε την φροντίδα δύο μικρών παιδιών ιδιαίτερα δύσκολη. Είχε επίσης σοβαρή υπερτροφία των ούλων, υπερανάπτυξη του ιστού των ούλων, μια κοινή παρενέργεια της φαινυτοΐνης, η οποία οδήγησε σε μια ζωή με προβλήματα με τα ούλα της που συνεχίζονται ακόμη. Θυμάμαι ότι ήμουν στο γυμνάσιο και ανακάλυψα ότι η μητέρα μου έπρεπε να κάνει χειρουργική επέμβαση στο στόμα για ένα τρομερό πρόβλημα που είχε με τα ούλα της. Έμεινε στο κρεβάτι για μέρες με έντονους πόνους μετά την διαδικασία. Μπορώ ακόμα να την βλέπω εκεί με πάγο στα πρησμένα μάγουλά της που είχαν ένα χρώμα μαύρο-μπλε, ανίκανη να μιλήσει ή να φάει. Δεν ήξερα τότε ότι αυτό ήταν αποτέλεσμα της φαρμακευτικής αγωγής της για τις κρίσεις.

Αφού αποφοιτήσαμε με τις αδερφές μου από το λύκειο, η μητέρα μου αποφάσισε ότι απλώς δεν μπορούσε να ανεχθεί άλλο τις παρενέργειες του φαρμάκου και ότι τελείωσε με αυτό. Δεν συμβουλεύτηκε τον γιατρό της ή έστω να απογαλακτιστεί σταδιακά από τα φάρμακα, αλλά απλώς σταμάτησε να τα παίρνει. Ευτυχώς, δεν υπέστη κανένα αντίκτυπο από αυτή την αναμφισβήτητα επικίνδυνη απόφαση και παραμένει χωρίς κρίσεις μέχρι σήμερα. Εν τω μεταξύ, συνέχισα να σπουδάζω για το πτυχίο μου στην ιατρική και τελικά έγινα γιατρός, δουλεύοντας κυρίως στην παιδιατρική επείγουσα ιατρική και την επείγουσα περίθαλψη. Μου άρεσε η δουλειά μου, να σώζω ζωές στο νοσοκομείο της κομητείας και να διδάσκω φοιτητές και ειδικευόμενους ιατρικής, αλλά μόλις απέκτησα τον γιο μου, τα πράγματα άλλαξαν. Σκέφτηκα ότι μπορούσα να καταφέρω να δουλεύω τις νύχτες και να είμαι με τον γιο μου τις μέρες, αλλά μετά από μερικά χρόνια, γινόταν όλο και πιο δύσκολο, καθώς δεν ένιωθα πραγματικά παρούσα όταν ήμουν στο σπίτι με την οικογένειά μου. Ήμουν πολύ καλή παιδίατρος στα επείγοντα, αλλά οι απογοητεύσεις μου από την εξάντληση της νυχτερινής εργασίας και με την προσπάθεια μου να γίνω φροντιστής γιατρός σε ένα κατεστραμμένο σύστημα τελικά με κούρασαν.

Αφού πήρα άδεια, ένας άρρωστος φίλος μου με ρώτησε για την ιατρική χρήση της κάνναβης, βάζοντάς την έτσι στο ραντάρ μου για πρώτη φορά. Μόλις άρχισα να διαβάζω την επιστημονική βιβλιογραφία, απιστούσα ότι παρά την ανακάλυψη του ενδοκανναβινοειδούς συστήματος, του πιο διαδεδομένου συστήματος υποδοχέων στον ανθρώπινο εγκέφαλο και τα χρόνια της επιστημονικής εκπαίδευσης και της ιατρικής μου κατάρτισης, δεν ήξερα απολύτως τίποτα για την κάνναβη και το πώς αυτή δουλεύει. Με ενδιαφέρον, συνέχισα να διαβάζω και να μελετώ ότι μπορούσα να βρω για την κάνναβη και σύντομα αποφάσισα να εργαστώ με μερική απασχόληση σε μια τοπική κλινική κάνναβης. Με έκπληξη ανακάλυψα ότι οι ασθενείς που συνάντησα ήταν απλώς καθημερινοί άνθρωποι που πήγαιναν στην δουλειά τους, είχαν οικογένειες και είχαν ιατρικές παθήσεις που δεν ανταποκρίνονταν στα συμβατικά φάρμακα ή στις παραδοσιακές δυτικές ιατρικές παρεμβάσεις. Αυτοί ήταν άνθρωποι που ήθελαν απλώς μια καλύτερη ποιότητα ζωής.

Δεν έχω ξανακοιτάξει πίσω ποτέ πια από τότε.

Η κάνναβη δεν ήταν ιατρικά διαθέσιμη ούτε χρησιμοποιήθηκε ως αντισπασμωδικό κατά τα χρόνια που η μητέρα μου έπαιρνε αντισπασμωδικά φάρμακα. Το 1970, πέντε χρόνια μετά την διάγνωση και την θεραπεία της επιληψίας, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ταξινόμησε την κάνναβη ως ελεγχόμενη ουσία του Πίνακα Ι με την ψήφιση του νόμου περί ελεγχόμενων ουσιών (Controlled Substances Act). Η κάνναβη εκεί ορίζεται ως “ναρκωτικό ή άλλη ουσία που έχει μεγάλες πιθανότητες κατάχρησης, δεν έχει επί του παρόντος αποδεκτή ιατρική χρήση στις ΗΠΑ και δεν έχει αποδεκτή ασφάλεια για την χρήση της ουσίας υπό ιατρική επίβλεψη”, με ταξινόμηση στον Πίνακα I μέχρι σήμερα. Αυτό ουσιαστικά έχει σταματήσει όλες τις έρευνες σχετικά με το πλήθος των ενώσεων που υπάρχουν στην κάνναβη που τώρα γνωρίζουμε ότι έχουν χαμηλό κίνδυνο κατάχρησης, αληθινή και αποδεδειγμένη ιατρική χρήση και εξαιρετικό προφίλ ασφάλειας, ειδικά με χρήση κάτω από ιατρική επίβλεψη. Οι επιστήμονες είχαν ξεκινήσει σημαντική έρευνα για την κάνναβη την δεκαετία του ‘60 και αποκτούσαν γνώση για τα φυτοκανναβινοειδή, αλλά αυτή η πράξη του Κογκρέσου έκλεισε εντελώς την πόρτα στην προώθηση της επιστήμης των κανναβινοειδών. Μετά την ανακάλυψη του ενδοκανναβινοειδούς συστήματος στα τέλη της δεκαετίας του ‘80, οι έρευνες στο πεδίο βρίσκονται κυριολεκτικά σε έκρηξη, ειδικά την τελευταία δεκαετία και κυρίως εκτός των ΗΠΑ.

Είμαι θυμωμένη που η μητέρα μου υπέφερε και συνεχίζει να υποφέρει, από τις παρενέργειες των φαρμάκων που πήρε για να ανακουφίσει την επιληψία της. Τα βάσανα της μητέρας μου οφείλονταν εν μέρει στην διάδοση ψευδών ισχυρισμών για την κάνναβη, ισχυρισμών που βασίζονται στην άγνοια και την απληστία. Οι ψευδείς ισχυρισμοί εξακολουθούν να υφίστανται, παρά το γεγονός ότι εκατομμύρια ασθενείς που θα μπορούσαν να βοηθηθούν από την κάνναβη συνεχίζουν να υποφέρουν από ιατρικές παθήσεις που δεν ανταποκρίνονται στις συμβατικές θεραπείες και εκατομμύρια άλλοι αντιμετωπίζουν αφόρητες παρενέργειες αυτών των θεραπειών. Ως γιατρός, ορκίστηκα “να μην κάνω κακό”. Μετά την θεραπεία χιλιάδων ασθενών με ιατρική χρήση της κάνναβης, μπορώ να ισχυριστώ ότι οι ενώσεις της κάνναβης ανακουφίζουν από την περιττή ταλαιπωρία με λίγες ή καθόλου ανεπιθύμητες παρενέργειες.

Έχω δει άρρωστους και απελπισμένους ασθενείς να έχουν μια πλήρη ανατροπή στην ποιότητα της ζωής τους. Το φάρμακο κάνναβης πρέπει να είναι διαθέσιμο ως επιλογή ή εναλλακτική λύση στις τρέχουσες θεραπείες πρώτης γραμμής, ειδικά εάν αυτές οι θεραπείες έχουν επιβλαβείς ή δυνητικά θανατηφόρες παρενέργειες. Εάν ένα φαρμακευτικό προϊόν με τις ιδιότητες της κάνναβης είχε δημιουργηθεί συνθετικά και καθιερωνόταν σήμερα, η ιατρική κοινότητα θα το αγκάλιαζε με ανοιχτές αγκάλες και θα το διαφήμιζαν ως ένα θαυματουργό φάρμακο.

Έχουν περάσει πάνω από πενήντα χρόνια από τότε που η μητέρα μου εμφάνισε επιληψία όταν ήμουν μικρό παιδί και με πιάνει το συναίσθημα όταν σκέφτομαι τα άσκοπα βάσανά της. Πολλοί γιατροί επιλέγουν το επάγγελμά τους λόγω πρώιμων εμπειριών με άρρωστους συγγενείς και φίλους. Αν και είχα ελάχιστη επίγνωση των αγώνων της μητέρας μου με τις κρίσεις και τα φάρμακα, διαπιστώνω ότι η ζωή και η εμπειρία της έχουν πράγματι επηρεάσει την δική μου. Μακάρι να υπήρχε κάνναβη για την μητέρα μου, τότε. Δεν μπορώ να αναιρέσω αυτό που άντεξε. Μπορώ να βοηθήσω άλλους, ωστόσο, μοιράζομαι την τρέχουσα γνώση σχετικά με την κάνναβη και την επιστήμη των κανναβινοειδών. Έγραψα αυτό το βιβλίο για να μπορέσεις εσύ και οι αγαπημένοι σου, που μπορεί να υποφέρουν όπως η μητέρα μου, να ξεπεράσετε την ψεύτικη προπαγάνδα που συνεχίζεται μέχρι σήμερα και να καταλάβετε πόσο φάρμακο είναι η κάνναβη.

Εισαγωγή

Γράφτηκε από την ασθενή μου Elise, όπως μου την είπε τον Φεβρουάριο του 2016 και η ιστορία της οποίας παρουσιάζεται στο κεφάλαιο 5:

Ως κοριτσάκι, όποτε ήμουν μόνη μου – έξω σκάβοντας στο χώμα ή κουνιόμουν ανέμελα στην κούνια, πιτσιλίζοντας ή παίζοντας στην μπανιέρα – άρχιζα να ψιθυρίζω μια μελωδία. Ξεκινούσα απαλά και μετά γινόμουν πιο τολμηρή, πρόσθετα μικρά γυρίσματα και τζαζ ριφάκια, κάθε νότα λίγο πιο δυνατή από την επόμενη. Καθώς μεγάλωνα, θα πειραματιζόμουν με την πτώση της φωνής μου για να φτάσω στις χαμηλότερες νότες και στα πιο δραματικά εφέ. Είχα εκτεθεί σε τραγουδιστές όπως η Judy Garland, η Billie Holiday, ο Frank Sinatra και ο Nat King Cole, και στη συνέχεια με τραγουδοποιούς-καλλιτέχνες όπως η Joni Mitchell, ο Bob Dylan και η Carole King. Άκουγα τους James Taylor, Cat Stevens και Motown της δεκαετίας του ’60 και θυμάμαι στα δώδεκα ή δεκατρία μου να σκεφτόμουν ότι η Phoebe Snow ήταν η απόλυτα κουλ. Το τραγούδι μου έφερνε ελευθερία και χαρά, πάντα, ή τουλάχιστον μέχρι να αρχίσει ο πόνος και να διαγνωστώ με ρευματοειδή αρθρίτιδα. Κατά την διάρκεια αυτών των χρόνων και των πολλών που ακολούθησαν, στα τέλη της εφηβείας μου και στις αρχές της δεκαετίας του ’20, δεν ασχολήθηκα τόσο πολύ με το τραγούδι, αλλά στις περιπτώσεις που το έκανα, το τραγούδι ήταν ένα από τα λίγα πράγματα που μπορούσα να κάνω για να ξεχάσω σχεδόν εντελώς το πως ένιωθα το σώμα μου. Εκείνες τις στιγμές, γευόμουν λίγη ελευθερία και απελευθερωνόμουν από τον πόνο και την απώλεια όλων όσων υπήρξα – όλα αυτά της πρότερης ζωής μου – έστω και για λίγα λεπτά. Πρόσφατα, όμως, έχω παρατηρήσει ότι κατά την διαδικασία λήψης του φαρμάκου κάνναβης μου έρχονται πίσω πάλι ξανά, σιγοτραγουδώ αν και αδύναμα με λίγη αναπνοή ή δύναμη. Το τραγούδι μου δυναμώνει καθώς νιώθω το φάρμακο να διαχέεται μέσα από το σύστημά μου και βρίσκομαι στο να προσθέτω jazzy riffs δεξιά και αριστερά, αντιμετωπίζοντας την φωνή μου σαν τρομπόνι. Μπορώ να πάω πένθιμα χαμηλά και τραγικά όπως η Billie και μετά να τρελαθώ ανεβαίνοντας προς τα πάνω γλυκά και ψηλά σαν την Ella. Φαντάζομαι τον εαυτό μου καταιγιστικό και αυθάδη, τόσο σίγουρη όσο η Peggy Lee. Λες και η κάνναβη με βοηθά να ξεκλειδώσω το κουτί στο οποίο έχω κρατήσει το προσωπικό μου ωδικό πτηνό. Αυτό μπορεί να είναι ένα μικρό πράγμα, αλλά αν κάποιος ξέρει πώς είναι να είσαι παγιδευμένος σε ένα σώμα που συνεχώς δυσλειτουργεί, θα συνειδητοποιούσε τι τεράστιο δώρο είναι να νιώθεις καλά, να νιώθεις δυνατή και ικανή σε κάτι ξανά για πρώτη φορά εδώ και μια δεκαετία. Ήμουν κλειδωμένη σε μια φυλακή αρρώστιας και πόνου και η κάνναβη ξεκλείδωσε την πόρτα για να απελευθερωθώ.

Περιεχόμενα

Πώς να χρησιμοποιήσεις αυτό το βιβλίο

ΜΕΡΟΣ Ι: Η επιστήμη της κάνναβης

Κεφάλαιο 1: Το φυτό της κάνναβης
Κεφάλαιο 2: Το ενδοκανναβινοειδές σύστημα
Κεφάλαιο 3: Το προφίλ ασφάλειας της κάνναβης
Κεφάλαιο 4: Οι Φαρμακευτικές Επιδράσεις των Φυτοκανναβινοειδών: Η επιστήμη εξηγείται
Κεφάλαιο 5: Πώς να χρησιμοποιήσεις την κάνναβη ως φάρμακο
Κεφάλαιο 6: Ιατρικοί κίνδυνοι από την χρήση της κάνναβης