Βιβλία για Μανιτάρια

DMT – The spirit molecule (2011) [DMT – Το πνευματικό μόριο]

27 Ιουλίου, 2025
By simos

A Doctor’s Revolutionary Research into the Biology of Near-Death and Mystical Experiences / Η επαναστατική έρευνα του γιατρού στη βιολογία του παραλίγο θανάτου και των μυστικιστικών εμπειριών

Rick Strassman, М.D.

Εισαγωγή

Το 1990 ξεκίνησε η πρώτη νέα έρευνα στις ΗΠΑ εδώ και πάνω από είκοσι χρόνια σχετικά με τις επιπτώσεις των ψυχεδελικών ή παραισθησιογόνων ουσιών στον άνθρωπο. Αυτές οι μελέτες διερεύνησαν τα αποτελέσματα της Ν,Ν-διμεθυλτρυπταμίνης ή DMT, ενός εξαιρετικά βραχείας δράσης και ισχυρού ψυχεδελικού. Κατά τη διάρκεια των πέντε ετών της έρευνας, χορήγησα περίπου τετρακόσιες δόσεις DMT σε εξήντα εθελοντές. Αυτή η έρευνα πραγματοποιήθηκε στην School of Medicine του University of New Mexico στο Αλμπουκέρκη, όπου διετέλεσα Associate Professor of Psychiatry.

Με τράβηξε η DMT λόγω της παρουσίας της σε όλα μας τα σώματα. Πίστευα ότι η πηγή αυτής της DMT ήταν η μυστηριώδης επίφυση, ένα μικροσκοπικό όργανο που βρίσκεται στο κέντρο του εγκεφάλου μας. Η σύγχρονη ιατρική γνωρίζει ελάχιστα για τον ρόλο αυτού του μικρού αδένα, αλλά έχει μια πλούσια “μεταφυσική” ιστορία. Ο Descartes, για παράδειγμα, πίστευε ότι η επίφυση ήταν η “έδρα της ψυχής” και οι δυτικές και ανατολικές μυστικιστικές παραδόσεις τοποθετούν το υψηλότερο πνευματικό μας κέντρο εντός των ορίων του. Ως εκ τούτου, αναρωτήθηκα εάν η υπερβολική παραγωγή DMT από την επίφυση εμπλέκεται σε φυσικές “ψυχεδελικές” καταστάσεις. Αυτά μπορεί να περιλαμβάνουν γέννηση, θάνατο και παραλίγο θάνατο, ψύχωση και μυστικιστικές εμπειρίες. Μόνο αργότερα, όταν η μελέτη είχε ξεκινήσει, άρχισα επίσης να εξετάζω τον ρόλο της DMT στην εμπειρία της “απαγωγής από εξωγήινους”.

Το έργο πάνω στην DMT βασίστηκε στην επιστήμη αιχμής για τον εγκέφαλο, ειδικά σε αυτήν που ασχολείται με την ψυχοφαρμακολογία της σεροτονίνης. Ωστόσο, το δικό μου υπόβαθρο, το οποίο περιελάμβανε μια σχέση δεκαετιών με ένα εκπαιδευτικό μοναστήρι των βουδιστών Ζεν, επηρέασε δυναμικά τον τρόπο με τον οποίο προετοιμάζαμε τους ανθρώπους και επιβλέπαμε τις συνεδρίες τους για ουσίες.

Το βιβλίο “DMT: Το Spirit Molecule” εξετάζει όσα γνωρίζουμε για τα ψυχεδελικά φάρμακα γενικά και την DMT ειδικότερα. Στη συνέχεια, ανιχνεύει το ερευνητικό έργο πάνω στην DMT από τις πρώτες του ενδείξεις μέσα από έναν λαβύρινθο επιτροπών και επιτροπών αναθεώρησης μέχρι την πραγματική του απόδοση.

Αν και όλοι πιστεύαμε στις δυνητικά ευεργετικές ιδιότητες των ψυχεδελικών φαρμάκων, οι μελέτες δεν είχαν σκοπό να είναι θεραπευτικές, και έτσι τα υποκείμενα της έρευνας μας ήταν υγιείς εθελοντές. Το έργο δημιούργησε έναν πλούτο βιολογικών και ψυχολογικών δεδομένων, πολλά από τα οποία έχω ήδη δημοσιεύσει στην επιστημονική βιβλιογραφία. Από την άλλη, δεν έχω γράψει σχεδόν τίποτα για ιστορίες εθελοντών. Ελπίζω τα πολλά αποσπάσματα που έχω συμπεριλάβει εδώ, από πάνω από χίλιες σελίδες των σημειώσεων μου, να δώσουν μια αίσθηση των αξιοσημείωτων συναισθηματικών, ψυχολογικών και πνευματικών επιπτώσεων αυτής της χημικής ουσίας.

Προβλήματα εντός και εκτός του ερευνητικού περιβάλλοντος οδήγησαν στο τέλος αυτών των μελετών το 1995. Παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε, είμαι αισιόδοξος για τα πιθανά οφέλη από την ελεγχόμενη χρήση ψυχεδελικών φαρμάκων. Με βάση αυτά που μάθαμε στην έρευνα του Νέου Μεξικού, προσφέρω ένα ευρύ όραμα για τον ρόλο της DMT στη ζωή μας και ολοκληρώνω προτείνοντας μια ερευνητική ατζέντα και βέλτιστη ρύθμιση για μελλοντική εργασία με την DMT και τις σχετικές ουσίες.

Ο αείμνηστος Willis Harman διέθετε ένα από τα πιο απαιτητικά μυαλά για να εφαρμοστεί στον τομέα της ψυχεδελικής έρευνας. Νωρίτερα στην καριέρα του, αυτός και οι συνάδελφοί του χορήγησαν LSD σε επιστήμονες σε μια προσπάθεια να ενισχύσουν τις δεξιότητες τους στην επίλυση προβλημάτων. Διαπίστωσαν ότι το LSD επέδειξε ισχυρά ευεργετική επίδραση στη δημιουργικότητα. Αυτή η έρευνα ορόσημο παραμένει το πρώτο και μοναδικό επιστημονικό έργο που χρησιμοποιεί ψυχεδελικά για την ενίσχυση της δημιουργικής διαδικασίας. Όταν συνάντησα τον Willis τριάντα χρόνια αργότερα, το 1994, ήταν πρόεδρος του Institute of Noetic Sciences, ενός οργανισμού που ιδρύθηκε από τον έκτο άνθρωπο που περπάτησε στο φεγγάρι, τον Edgar Mitchell. Η μυστικιστική εμπειρία του Mitchell, υποκινούμενη από τη θέα της Γης κατά την επιστροφή του στο σπίτι, τον ενέπνευσε να μελετήσει φαινόμενα εκτός του εύρους της παραδοσιακής επιστήμης που ωστόσο θα μπορούσαν να αποδώσουν σε μια ευρύτερη εφαρμογή της επιστημονικής μεθόδου.

Κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης βόλτας μαζί κατά μήκος της ακτογραμμής της κεντρικής Καλιφόρνια μια μέρα, ο Willis είπε με πεισμονή: “Τουλάχιστον, πρέπει να διευρύνουμε τη συζήτηση για τα ψυχεδελικά”. Σε ανταπόκριση στο αίτημα του να συμπεριλάβω σε αυτό το βιβλίο ιδέες άκρως εικασίες και το δικό μου προσωπικό κίνητρο για τη διεξαγωγή αυτής της έρευνας.

Αυτή η προσέγγιση δε θα ικανοποιήσει κανέναν από κάθε άποψη. Υπάρχει έντονη τριβή μεταξύ αυτού που γνωρίζουμε διανοητικά, ή ακόμα και διαισθητικά, και αυτού που βιώνουμε με τη βοήθεια της DMT. Όπως αναφώνησε ένας από τους εθελοντές μας μετά την πρώτη του συνεδρία υψηλής δόσης, “Ουάου! Δεν το περίμενα ποτέ αυτό!” Ή όπως είπε ο Dogen, ένας Ιάπωνας βουδιστής δάσκαλος του δέκατου τρίτου αιώνα, “Πρέπει πάντα να μας ενοχλεί η αλήθεια”.

Οι λάτρεις της κουλτούρας των ψυχεδελικών ουσιών μπορεί να αντιπαθούν το συμπέρασμα μου: ότι η DMT δεν έχει ευεργετικά αποτελέσματα από μόνη της, ότι μάλλον, το πλαίσιο στο οποίο οι άνθρωποι τη λαμβάνουν είναι τουλάχιστον εξίσου σημαντικό. Οι υποστηρικτές του ελέγχου των ουσιών μπορεί να καταδικάσουν αυτό που διαβάζουν ως ενθάρρυνση για λήψη ψυχεδελικών ουσιών και εξύμνηση της εμπειρίας της DMT. Οι ασκούμενοι και οι εκπρόσωποι των παραδοσιακών θρησκειών μπορεί να απορρίψουν την πρόταση ότι μπορούν να προσπελαστούν οι πνευματικές καταστάσεις και να αποκτηθούν μυστικιστικές πληροφορίες μέσω των ουσιών. Όσοι έχουν υποστεί “απαγωγή από εξωγήινους” και οι υποστηρικτές τους, μπορεί να ερμηνεύσουν την πρόταση μου ότι η DMT εμπλέκεται στενά σε αυτά τα γεγονότα ως πρόκληση για την “πραγματικότητα” των εμπειριών τους. Οι πολέμιοι και οι υποστηρικτές των δικαιωμάτων της άμβλωσης μπορεί να βρουν λάθος στην πρόταση μου ότι η απελευθέρωση της επίφυσης σε DMT στις σαράντα εννέα ημέρες μετά τη σύλληψη σηματοδοτεί την είσοδο του πνεύματος στο έμβρυο. Οι ερευνητές του εγκεφάλου μπορεί να αντιταχθούν στην πρόταση ότι η DMT επηρεάζει την ικανότητα του εγκεφάλου να λαμβάνει πληροφορίες, αντί να δημιουργεί μόνο αυτές τις αντιλήψεις. Μπορεί επίσης να απορρίψουν την πρόταση ότι η DMT μπορεί να επιτρέψει στον εγκέφαλο μας να αντιληφθεί τη σκοτεινή ύλη ή παράλληλα σύμπαντα, σφαίρες ύπαρξης που κατοικούνται από συνειδητές οντότητες.

Ωστόσο, αν δεν περιέγραφα όλες τις ιδέες πίσω από τις μελέτες DMT, και ολόκληρο το φάσμα των εμπειριών των εθελοντών μας, δε θα έλεγα ολόκληρη την ιστορία. Και χωρίς τις ριζοσπαστικές προτάσεις που προσφέρω σε μια προσπάθεια κατανόησης των συνεδριών εθελοντών, το “DMT: The Spirit Molecule” θα μπορούσε, στην καλύτερη περίπτωση, να έχει μικρή επίδραση στο εύρος της συζήτησης για τα ψυχεδελικά. Στη χειρότερη, το βιβλίο θα μείωνε το πεδίο. Ούτε θα ήμουν ειλικρινής αν δε μοιραζόμουν τις δικές μου εικασίες και θεωρίες, οι οποίες βασίζονται σε δεκαετίες μελέτης και ακρόασης εκατοντάδων συνεδριών DMT. Αυτός είναι ο λόγος που το έκανα. Αυτό έγινε. Αυτό είναι που σκέφτομαι για αυτό.

Είναι πολύ σημαντικό για εμάς να κατανοήσουμε τη συνείδηση. Είναι εξίσου σημαντικό να τοποθετήσουμε τις ψυχεδελικές ουσίες γενικά, και την DMT ειδικότερα, σε μια προσωπική και πολιτιστική μήτρα στην οποία κάνουμε το μεγαλύτερο καλό και το λιγότερο κακό. Σε μια τόσο ανοιχτή περιοχή διερεύνησης, είναι καλύτερο να μην απορρίπτουμε ιδέες μέχρι να τις διαψεύσουμε πραγματικά. Είναι προς το συμφέρον της διεύρυνσης της συζήτησης για τις ψυχεδελικές ουσίες που έγραψα το βιβλίο “DMT: The Spirit Molecule”.

Περιεχόμενα

Πρόλογος: Πρώτες συνεδρίες

Μέρος Ι: Οι δομικοί λίθοι