Βιβλία για την Κάνναβη

ΨΥΧΟΤΡΟΠΕΣ ΟΥΣΙΕΣ, ΚΑΝΝΑΒΗ ΜΑΡΙΧΟΥΑΝΑ – ΧΑΣΙΣ

18 Μαρτίου, 2022
By simos

Κλεάνθης Γρίβας

Πρόλογος

Η διαπίστωση είναι απλή: Ποτέ στις οργανωμένες κοινωνίες, δεν γινόταν τόσος λόγος, δεν είχε αναπτυχθεί τέτοια φιλολογία για τα “ναρκωτικά”, όσο στις τελευταίες δεκαετίες και, κυρίως, στις μέρες μας. Και ποτέ δεν είχε προσλάβει τόσο ανησυχητικές διαστάσεις η σύγχυση των πολλών για ένα πρόβλημα μόνο οξύ, σύνθετο και πολυδιάστατο.

Σύγχυση ακόμη και ως προς τα στοιχειώδη – το εννοιολογικό περιεχόμενο λχ. λέξεων και όρων. Ο όρος “ναρκωτικά”, έτσι, χρησιμοποιείται αυθαιρέτως για το σύνολο των ευφορικών ή ψυχοτρόπων ουσιών, ή, ακόμη χειρότερα, για όσες απ’ αυτές κατέστησαν παράνομες, επιλεκτικά, από ποικίλες σκοπιμότητες. Οι λέξεις “εθισμός” και “εξάρτηση”, επίσης, έχουν υποστεί σημαντική εννοιολογική αλλοίωση, αφού δεν γίνεται διάκριση αν έχουν σχέση με τη χρήση ή την κατάχρηση όλων ή ορισμένων συγκεκριμένων ουσιών.

Σύγχυση που παράγει μαζικά η παραπληροφόρηση και η μυθοπλασία των μέσων ενημέρωσης και υποθάλπει η ατολμία ή η υστεροβουλία και ιδιοτέλεια όσων έχουν γνώση, αλλά όχι και τη θέληση να την καταπολεμήσουν.

Σύγχυση που παρέχει πρόσφορο έδαφος για τη δαιμονολογία και την προκατάληψη, αφού οι πιο κραυγαλέοι (και πιο ύποπτοι) κήρυκες κάθε

“αντιναρκωτικής” εκστρατείας “αγνοούν” προκλητικά τα δεδομένα της επιστήμης ως προς τη φύση, την επικινδυνότητα ή τη χρησιμότητα των παρανόμων και νόμιμων ουσιών.

Σύγχυση σκόπιμη, που κατατείνετε να δημιουργήσει αρνητικό, απαξιωτικό κοινωνικό στερεότυπο γενικά για τον χρήστη των παρανόμων ψυχοτρόπων ουσιών. Και να δικαιολογήσει, έτσι, μια επίσημη πολιτική απέναντί του ανάλγητη και εξοντωτική, αφού καταδικάζει ισοβίως στο κοινωνικό περιθώριο, στους χωρίς επιστροφή μονόδρομων του υποκόσμου και της εγκληματικότητας, στη φρίκη των δεσμωτηρίων.

Σύγχυση σκοταδιστική, αφού ναρκώνει στοιχειώδεις νοητικές λειτουργίες των πολλών, σε βαθμό που να δέχονται αβασάνιστα τις κυρίαρχες αντιλήψεις, να μη τις αμφισβητούν, να μη προβληματίζονται, να μη θέτουν καίρια ερωτήματα συναφή με την ποινικοποίηση της χρήσης και να κλείνουν τ’ αυτιά σε πειστικές και εγκυρότατες απαντήσεις: Όταν λχ. καθηγητές του Ποινικού Δικαίου (Ιωάννης Μανωλεδάκης, Νίκος Παρασκευόπουλος, κα.) αμφισβητούν την ίδια νομιμότητα της καταστολής, αφού η χρήση των ψυχοτρόπων ουσιών, ως πράξη αυτοπροσβολής δεν είναι και δεν μπορεί να είναι αξιόπιστη. Είτε όταν ο Κλεάνθης Γρίβας, θεωρώντας αυτονόητο ότι ο άνθρωπος είναι ον αυτοπροσδιοριζόμενος σε μια ελεύθερη κοινωνία, υποστηρίζει ότι:

“Κανένας, εκτός από μένα, δεν έχει δικαίωμα να αποφασίσει ποια ουσία θα καταναλώνω και ποια όχι”.

Σύγχυση επικίνδυνη, αφού εμβαπτίζει στην κοινωνική συναίνεση την πολιτική της καταστολής, δικαιολογεί ως αναγκαιότητα την κρατική βία και αυθαιρεσία και νομιμοποιεί έναν επεκτατικό αυταρχισμό, που συρρικνώνει δικαιώματα και ευνοεί ελευθερίες.

Σύγχυση, τέλος, υπόπτως καλλιεργούμενη, αφού κάνει κοινωνικά αποδεκτή μια πολιτική ανελεύθερη, απάνθρωπη και παράλογη, που αναπαράγει και διογκώνει το πρόβλημα καθώς ενδυναμώνει τα παγκοσμίως πανίσχυρα, οικονομικά και πολιτικά, ναρκωκυκλώματα.

Δεν έλειψαν σ’ αυτό τον τόπο οι συνειδητές προσπάθειες να καταπολεμηθούν αυτή η σύγχυση και να μπει σε ορθολογικά πλαίσια το μέγα (όπως έχει αναχθεί) πρόβλημα των “ναρκωτικών”.

Ο Κλεάνθης Γρίβας ανήκει σ’ εκείνους τους κατόχους ειδικών γνώσεων, που (μετρημένοι στα δάχτυλα, φευ) αντιμάχονται σθεναρά την ιδεολογική χειραγώγηση των πολλών, την εξουσιαστική βία και αυθαιρεσία. Έχει κάνει έργο ζωής, έχει αφοσιωθεί, επί δύο σχεδόν δεκαετίες, να αποκαλύπτει και να στηλιτεύει την τοξικομανία της εξουσίας, που επαναφέρει απειλητικά το μεσαιωνικό σκοταδισμό στην εποχή της επικοινωνιακής επανάστασης.

Ο Κλεάνθης Γρίβας διαθέτει την ευρυμάθεια για να φωτίζει, στα βιβλία και τα άρθρα του, το πρόβλημα σε όλες τις πτυχές του: Την αυστηρή ιατρική και φαρμακολογική. Την κοινωνική, ιστορική και νομική. Την πολιτική, πολιτισμική, οικονομική και ιδεολογική. Τη φιλοσοφική και ηθική. Διαθέτει την τόλμη, την εντιμότητα και την κοινωνική ευαισθησία: Δίχως αυτά, η ευρυμάθεια του ήταν προσωπική υπόθεση. Και, πάνω απ’ όλα, είναι προικισμένος με την ύψωση των αρετών: Το πάθος για την ελευθερία.

Ευθύς και σκληρός μέχρι παρεξηγήσεως στην πολεμική του, όταν υπερασπίζεται αιχμηρές αλήθειες, ο Κλεάνθης Γρίβας δεν νοιάζεται να δημιουργεί συμπάθειες, απεχθάνεται να κολακεύει, δεν πολιτεύεται. Συγκρούεται ανελέητα με τις πλαστές “αυθεντίες”, οικοδομεί τη σκέψη του σε στέρεη τεκμηρίωση, προκαλεί, έτσι, σε διάλογο μόνο με επιχειρήσεις, δεν απευθύνεται στους πεισμένους, πασχίζει να αφυπνίσει, να κάνει τον προβληματισμό των πολλών, να κάνει κοινό κτήμα τις γνώσεις του.

Καρπός μόχθου και ευθύνης, τόλμης και ελεύθερου φρονήματος, σχολαστική έρευνα και εναγώνια εγρήγορσης, κάθε βιβλίο του Κλεάνθη Γρίβα είναι κοινωνική προσφορά.

Γιώργος Βότσης

Αθήνα 1 Οκτωβρίου 1993

Εισαγωγή

Κάνναβη: Από την ευλογία στην καταδίκη

Μισό αιώνα πριν, ο εισαγγελέας στις Δίκες της Μόσχας A. Vishinsky ανήγαγε σε ακρογωνιαίο λίθο του δικαιικού συστήματος του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού το δόγμα ότι “κάθε κατηγορούμενος είναι ένοχος μέχρι να αποδείξει την αθωότητά του”. Σήμερα, ο Gabriel Nahas και όλοι οι σύγχρονοι κυνηγοί των μαγισσών έχουν αναγάγει το ίδιο δόγμα σε ακρογωνιαίο λίθο της αντιναρκωτικής υστερίας διακηρύσσοντας ότι “η μαριχουάνα πρέπει να παραμείνει ένοχη μέχρι να αποδειχθεί η αθωότητά της”.

Για ολόκληρες χιλιετηρίδες η κάνναβη έπαιζε καθοριστικό ρόλο στην επιβίωση του ανθρώπου ως πηγή ενέργειας, διατροφής και ένδυσης και ως θεραπευτικό και ευφορικό μέσο. Αλλά εδώ και εξήντα χρόνια τέθηκε υπό καθεστώς διωγμού ως απειλή για την ύπαρξή του.

Μέχρι το 1937, η ανθρωπότητα χρησιμοποιούσε την κάνναβη για την κάλυψη πολλών αναγκών της καθημερινής ζωής. Μετά το 1937, ιδιοτελείς αυτόκλητοι “προστάτες” της κοινωνίας από τα ναρκωτικά την ανήγαγαν σε “έσχατο κακό” και επέβαλαν την απαγόρευση της καλλιέργειάς της και τη δίωξη των χρηστών της.

Το 1875, η σημασία της κάνναβης για την οικονομία και την επιβίωση του πληθυσμού των ΗΠΑ ήταν τόσο ζωτική ώστε σε πολλές πολιτείες οι αγρότες που δεν την καλλιεργούσαν τιμωρούνταν με φυλακή ή βαριά πρόστιμα. Μετά το 1937, οι άνθρωποι έπρεπε να μάθουν να ζουν με την απειλή των ίδιων κυρώσεων αλλά για τον ακριβώς αντίθετο λόγο: H καλλιέργεια ή η συγκομιδή έστω και ενός δενδρυλλίου κάνναβης από εθνικό καθήκον μετατράπηκε σε επονείδιστο έγκλημα που τιμωρείται με πολυετή φυλάκιση.

Μέχρι το 1937, η αμερικανική κυβέρνηση εξέδιδε ειδικά φυλλάδια προτρέποντας τους αγρότες να αυξήσουν την καλλιέργεια της κάνναβης. Μετά το 1937 προπαγανδίζει την ανάγκη του αφανισμού της κάνναβης και στέλνει τα αεροπλάνα της να ραντίσουν με τοξικά δηλητήρια τις φυτείες της στο έδαφος των ΗΠΑ και των γειτονικών χωρών.

Μέχρι το 1937, η κρατική εξουσία χαρακτήριζε την κάνναβη
“πολύτιμο φυτό”. Το 1937 τη βάφτισε “φονιά των νέων”. Το 1942 τη μετονόμασε σε “φυτό της νίκης”. Και το 1946 την πολιτογράφησε ως “απειλή για την κοινωνία”.

Μέχρι το 1937 η αμερικανική κυβέρνηση παρότρυνε τους αγρότες να ασχοληθούν με την καλλιέργειά της. Το 1937 έστελνε τους καλλιεργητές και τους χρήστες της στη φυλακή. Το 1942 κυκλοφορούσε προπαγανδιστικά φιλμ για την αύξηση της καλλιέργειάς της και πρόσφερε στους καλλιεργητές της ειδικά πριμ και απαλλαγή απ’ τις στρατιωτικές τους υποχρεώσεις. Και από το 1946 έστρεψε εναντίον τους τον αστυνομικό και ποινικό μηχανισμό και ράντιζε τη γη τους με paraquat.

Πώς έγινε δυνατό μέσα σε ελάχιστα χρόνια να μεταμορφωθεί από ευλογία σε κατάρα, ένα φυτό που, από το 1000 π.Χ. μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, αποτελούσε μια από τις μεγαλύτερες γεωργικές καλλιέργειες στον πλανήτη και σημαντική πρώτη ύλη για την παγκόσμια παραγωγή των μέσων ικανοποίησης πολλών αναγκών της καθημερινής ζωής του ανθρώπου; Αυτό το κρίσιμο ερώτημα απαιτεί μια απάντηση που δεν μπορεί να εμποδίζεται επ’ άπειρο από τα συνδυασμένα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα που βρίσκονται πίσω από την απαγόρευση της κάνναβης και το διωγμό των χρηστών της.

Η εξουσιαστικά επιβεβλημένη διαστροφή του ξαφνικού μετασχηματισμού της κάνναβης από ευλογία της φύσης σε κατάρα που ξορκίζεται με αστυνομικές και δικαστικές “επιχειρήσεις” έγινε δυνατή στον αιώνα της ακμής του αδιέξοδου βιομηχανικού πολιτισμού, όταν η τεχνολογική “πρόοδος” κατέστησε τον αναπτυξιακό παραλογισμό τόσο ισχυρό, ώστε να μπορεί να επιβάλει τα συνδυασμένα συμφέροντα της βιομηχανίας των πετροχημικών, των φαρμάκων, του καπνού και του αλκοόλ πάνω στα συμφέροντα της ανθρωπότητας.

Σ’ αυτό ακριβώς το σημείο βρίσκεται το κλειδί της ερμηνείας του καρκινώματος της απαγόρευσης ορισμένων ουσιών που στον αιώνα μας αποσυνθέτει την ανθρώπινη κοινωνία, συμβάλλοντας στην αποδυνάμωση της φυσικής άμυνας των μελών της, στην άμβλυνση των ηθικών τους αντιστάσεων και στην υπονόμευση των δεσμών που υπάρχουν ανάμεσά τους.

Στο παρελθόν, οι επαγγελματίες μανιακοί της καταστολής δεν προσκόμισαν καμιά απολύτως τεκμηρίωση της επικινδυνότητας της κάνναβης για να αιτιολογήσουν την απαγόρευσή της και τη δίωξη των χρηστών της. Ήταν αρκετές οι άναρθρες κραυγές και τα τρομοκρατικά συνθήματα που εμπεριέχονταν στο διωκτικό τους παραλήρημα. Και επέβαλαν την καταστολή, αποδεικνύοντας ότι στην αυτάρεσκα αποκαλούμενη “εποχή της λογικής”, ο Μεσαίωνας είναι πανταχού παρών.

Σήμερα, οι ίδιοι άνθρωποι απαιτούν επιστημονικές αποδείξεις της ακινδυνότητας της κάνναβης κάθε φορά που προβάλλεται οποιοδήποτε αίτημα για τη μείωση ή την άρση των ποινικών κυρώσεων που συνεπάγεται η καλλιέργεια, η κατοχή, η χρήση και η διάθεσή της.

Θ’ αποπειραθώ λοιπόν να δώσω αυτή την επιστημονική τεκμηρίωση, όχι ως παραχώρηση στην παράνοια των μανιακών της καταστολής αλλά ως επιπρόσθετη απόδειξη του καθολικού παραλογισμού που διακατέχει μια κοινωνία η οποία συναινεί να τη μεταχειρίζονται ως ανεύθυνο βρέφος, προτιμώντας την αμφισβητούμενη ασφάλεια της δουλείας από τους κινδύνους της ελευθερίας.

Περιεχόμενα

I. Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΑΝΝΑΒΗΣ