Βιβλία για την Κάνναβη

Liber 420 – Cannabis, magickal herbs and the occult [Liber 420 – Κάνναβη, μαγικά βότανα και ο μυστικισμός]

1 Απριλίου, 2022
By simos

Chris Bennett

Πρόλογος

Ήμουν πολύ ενθουσιασμένος και αισθάνθηκα τιμή, όταν ο Chris Bennett μου ζήτησε να γράψω αυτό τον πρόλογο! Όχι απλώς επειδή αυτό το βιβλίο περιέχει ένα σημαντικό κομμάτι του παζλ που λείπει και που είναι η δυτική αποκρυφιστική ιστορία (νομίζω ότι αυτό είναι απολύτως και θα επανέλθω σε αυτό), αλλά και επειδή η συνεισφορά μου σε αυτό είναι κάτι σαν ορόσημο, θα μπορούσαμε να πούμε ότι πλησιάζω να κλείσω τον κύκλο, στις δικές μου σπουδές. Πριν από πάνω από μια δεκαετία δημοσίευσα κάποιο υλικό σχετικά με τα ευρωπαϊκά grimoires – τα οποία είναι σκοτεινά μαγικά βιβλία της μεσαιωνικής και της αναγεννησιακής εποχής που συχνά αποδίδονται σε θρυλικά πρόσωπα όπως ο Βασιλιάς Σολομών, ο Μωυσής ή ο Ενώχ. Στην δουλειά μου, έλαβα την τότε αμφιλεγόμενη θέση ότι η μαγεία που παρουσιάζεται σε αυτά τα grimoires ήταν ένα είδος “αστικός σαμανισμός”. εννοώντας συγκεκριμένα ότι ο μάγος του grimoire (ένα από τα αρχέτυπα για την δική μας σύγχρονη αντίληψη του “μάγου”) εκπλήρωσε την κλήση του προφήτη, του θεραπευτή και του απεσταλμένου μεταξύ της κοινότητάς του (ή της) και του κόσμου των πνευμάτων. Απλώς έτυχε να κάνουν αυτή την δουλειά στην μεσαιωνική και αναγεννησιακή Ευρώπη, παρά ανάμεσα σε νομαδικές φυλές στην έρημο.

Φυσικά, αν πρόκειται να συσχετίσει κανείς τις μεθόδους του μεσαιωνικού μάγου με τον σαμάνο της φυλής, θα οδηγηθεί σε ένα προφανές και ζωτικής σημασίας ερώτημα: χρησιμοποίησε ο Σολομωνικός μάγος τα πιο διάσημα σαμανικά τελετουργικά εργαλεία, δηλαδή τις ουσίες που αλλάζουν το μυαλό; Αυτό ήταν ένα πιο δύσκολο θέμα για αντιμετώπιση! Ήξερα ότι θα προκαλούσε σάλο, γιατί οι περισσότεροι ενήλικες αυτές τις μέρες μεγάλωσαν κάτω από την κακόβουλη επιρροή του σύγχρονου “Πόλεμου κατά των Ναρκωτικών”. Για αυτόν τον λόγο, οποιαδήποτε αναφορά σε ουσίες σε σχέση με την μαγεία οδήγησε σε συναισθηματικές (συνήθως βασισμένες στον φόβο) αντιδράσεις παρά σε πνευματική συζήτηση. Σε αυτήν την νοοτροπία, οι ουσίες είναι κακές. Τελεία και παύλα. Επομένως δεν μπορούν να έχουν ρόλο στην μαγεία. Οι ουσίες σου δίνουν μόνο παραισθήσεις, όχι αληθινά οράματα. Οι ουσίες είναι απλώς ένα δεκανίκι, ένας εύκολος τρόπος για αποφύγεις να κάνεις την πραγματική δουλειά. Τα είχα ακούσει όλα!

Αλλά, φυσικά, μια προσεκτική ματιά στην ιστορία δείχνει ότι οι σαμάνοι και οι μάγισσες και οι μάγοι του παρελθόντος δεν έχουν δει τις ουσίες ως δεκανίκια, ούτε και τα οράματα που παρήγαγαν ως ψεύτικα. Αντίθετα, είχαν την τάση να βλέπουν τα παραισθησιογόνα φυτά και τις ουσίες ως εξουσιοδοτημένα από τους θεούς, τοποθετημένα εδώ πολύ συγκεκριμένα για να δώσουν στην ανθρωπότητα την εμπειρία του θείου και την επικοινωνία με τον κόσμο των πνευμάτων.

Κατέληξα να αφιερώσω ένα ολόκληρο κεφάλαιο του πρώτου μου βιβλίου στο ζήτημα των ουσιών, του σαμανισμού και των grimoires. Παρουσίασα τις καλύτερες αποδείξεις που μπορούσα να βρω ότι οι δάσκαλοι του grimoire πράγματι γνώριζαν και μάλιστα έκαναν χρήση ψυχοτρόπων. Για παράδειγμα, οι ουσίες αναφέρονται ανοιχτά σε πολλά μέρη, όπως στο “First Book of Occult Philosophy” του Agrippa, στα κεφάλαια 38 (σχετικά με τον τρόπο αφαίρεσης των ουράνιων χαρισμάτων από πάνω) και 43 (σχετικά με την δύναμη των θυμιαμάτων). Και τα δύο αυτά περιγράφουν βότανα και θυμιάματα που είναι γνωστό ότι παράγουν οράματα και αναφέρονται ακόμη και γνωστά παραισθησιογόνα φυτά όπως τα henbane, hemlock και poppy. (Όλα αυτά αποτελούν επίσης συστατικά στα “flying ointments” της ευρωπαϊκής παράδοσης της μαγείας).

Αναφέρθηκα επίσης στα πολλά ξόρκια grimoire που ο καθηγητής Richard Kieckhefer αποκαλεί “illusory” (βλ. στο “Forbidden Rites” του) και τα οποία συχνά μοιάζουν με τυπικά σαμανικά οράματα: από το πέταγμα στον ουρανό, την επίσκεψη στον κάτω κόσμο, μέχρι την δημιουργία στρατών-φαντασμάτων ή περίτεχνες πνευματικές τελετουργίες. (Οι τελευταίες μοιάζουν πολύ με την ευρωπαϊκή λαογραφία σχετικά με τις γιορτές των νεράιδων). Το μεγαλύτερο μέρος της πρακτικής της επίκλησης, που αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος των grimoires, μπορεί επίσης να εμπίπτει σε αυτόν τον τίτλο. Μπορούμε ακόμη να δούμε πώς τα οράματα που παράγονται με διαφορετικές μεθόδους θα μπορούσαν κάλλιστα να αντικατοπτρίζουν τις ουσίες που ελήφθησαν για την επίτευξή τους: όπως το henbane και η belladonna που προκαλούν οράματα τρομερών δαιμόνων, ενώ ουσίες όπως τα μαγικά μανιτάρια και η κάνναβη μπορεί να παράγουν οράματα αγγέλων.

Υπάρχουν ακόμη και σωζόμενα αρχεία μεσαιωνικών μάγων σε εργασία, που φαίνεται να υποδηλώνουν την χρήση παραισθησιογόνων. Ένα από τα πιο προφανή παραδείγματα, που βρήκα στο “Ritual Magic” της Elizabeth Butler, αφορά έναν Φαουστιανό μάγο με το όνομα Johann Georg Schropfer (1739-1774). Αυτός προσλήφθηκε από τον Prince Charles of Saxony για να εκτελέσει μια νεκρομαντική εμφάνιση του πρόσφατα αποθανόντος θείου του (του Charles), ο οποίος πιστεύεται ότι είχε κρυμμένο θησαυρό κάπου στο κτήμα του. Δεκαεννέα καλεσμένοι προσκλήθηκαν να παρακολουθήσουν την εκδήλωση, ένας από τους οποίους όχι μόνο ήταν δύσπιστος για την διαδικασία, αλλά τυχαίνει να είναι και αυτός που παρείχε την γραπτή αναφορά. Σύμφωνα με τον ίδιο, ο Johann ξεκίνησε το τελετουργικό περνώντας γύρω ένα μπολ γεμάτο με ένα περίεργο υγρό. Κάθε άτομο το ενθάρρυνε να πιει, καθώς ο μάγος τους υποσχέθηκε ότι θα τους “ενίσχυε για την επερχόμενη δοκιμασία”. Ο συγγραφέας μας, ωστόσο, αρνήθηκε το ποτό και ήταν και ο μόνος παρών που δεν βίωσε οράματα πνευμάτων εκείνη την νύχτα. Δεν χρειάζεται ένα τεράστιο άλμα πίστης ή λογικής για να μαντέψει κάποιος τι είδους ποτό ήταν σε αυτό το μπολ.

Εξερεύνησα μάλιστα αρκετές παραδόσεις που προϋπήρχαν των grimoires, αλλά είχαν άμεσο αντίκτυπο πάνω τους. Για παράδειγμα, οι Βιβλικοί προφήτες, που ήταν σαμάνοι από μόνοι τους. Είχα δει εικασίες ότι αυτοί οι τύποι είχαν κάνει χρήση ουσιών όπως η κάνναβη και τα μανιτάρια για να δημιουργήσουν τα οράματά τους και κατά την διάρκεια της έρευνάς μου σε αυτό το πεδίο συνάντησα για πρώτη φορά το έργο του Chris Bennett. Είχε γράψει μια σειρά άρθρων, με τον συλλογικό τίτλο “Smoke Gets In My I”, που διερεύνησε την χρήση της κάνναβης σε διάφορους αρχαίους δυτικούς πολιτισμούς, συμπεριλαμβανομένων των βιβλικών προφητών. Εκεί, ο συγγραφέας υποστήριξε ότι το ιερό έλαιο του χρίσματος και το θυμίαμα του Μωυσή (για χρήση αυστηρά εντός της Σκηνής του Μαρτυρίου και αργότερα στον Ναό του Σολομώντα) περιείχαν στην πραγματικότητα μεγάλες ποσότητες κάνναβης (kcmeh bosem) ή, στην περίπτωση του ελαίου, εκχύλισμα κάνναβης. Η περίφημη Σκηνή της Συνάθροισης (και αργότερα τα Αγία των Αγίων στον Ναό) ήταν πολύ πιθανόν ένα σφραγισμένο “καταφύγιο καπνού” όπου το ιερό kaneh bosem καιγόταν σε μεγάλες ποσότητες από τους προφήτες και τους ιερείς, οι οποίοι επίσης είχαν αλειφθεί με το λάδι, για να παράγουν οράματα του Γιαχβέ. Ήμουν ενθουσιασμένος που βρήκα αυτό το υλικό και το “Smoke Gets In My I” έγινε σημαντική πηγή για το δικό μου κεφάλαιο για το θέμα.

Ακόμα πιο κοντά σε όλο αυτό όμως, είναι ένα βιβλίο με μεγάλη επιρροή (και διαβόητο) μαγικό βιβλίο που ονομάζεται “Picatrix”. Αυτό το αραβικό grimoire είναι μια από τις κύριες πηγές της Σολομωνικής παράδοσης, δίνοντας στα ευρωπαϊκά grimoires μεγάλο μέρος της μορφής και ακόμη και του περιεχομένου τους. Οι γενικές μέθοδοι που χρησιμοποιούνται για την επίκληση στα σολομωνικά κείμενα βρίσκονται στην αρχική τους μορφή στο “Picatrix”. Ο Agrippa παρέθεσε ολόκληρα μέρη του στα δικά του Τρία Βιβλία… Ακόμη και οι μεσαιωνικοί μάγοι θεωρούσαν το “Picatrix” ένα σκοτεινό, επικίνδυνο και εξαιρετικά δυνατό βιβλίο. (Σε πιο σύγχρονους καιρούς, ο H.P. Lovecraft θα βασίσει το φανταστικό του Necronomicon στους θρύλους του). Και αυτό που το κάνει σημαντικό για το σημερινό μας θέμα είναι ότι περιέχει ξόρκια που περιλαμβάνουν εξαιρετικά μεγάλες ποσότητες παραισθησιογόνων ουσιών, όπως το όπιο και το χασίς.

Το μόνο πράγμα που δεν μπορούσα να κάνω, την στιγμή που έγραφα, ήταν να υποδείξω ένα συγκεκριμένο ξόρκι στα ευρωπαϊκά κείμενα που περιλάμβανε άμεσα την χρήση τέτοιων παραισθησιογόνων. Υπήρχαν πολλά μέρη όπου φαινόταν να υπονοούνται: όπως το Key of Solomon’s “Magic Carpet”, όπου ξάπλωνες κάτω από ένα μεγάλο αφιερωμένο χαλί, καίγοντας θυμίαμα σε ένα θυμιατήρι. Ακούγεται πολύ σαν την προαναφερθείσα Tent of Meeting, που προορίζεται να παράγει οράματα μέσω της εισπνοής καπνού. Αλλά το Key of Solomon δεν λέει τι πρέπει να καεί στο θυμιατήρι μαζί σου κάτω από το χαλί.

Έπειτα, υπάρχει το έλαιο του χρίσματος που αναφέρεται σε πολλά κείμενα, όπως το “Goetia”, όπου κάποιος λαμβάνει εντολή να αλείψει τους κροτάφους και τα μάτια του. Αυτά είναι μέρη όπου μερικές φορές εφαρμόζονταν flying ointments, μαζί με το μέτωπο, τους καρπούς και τα πέλματα των ποδιών, επειδή αυτά τα σημεία επιτρέπουν την εύκολη απορρόφηση των ενεργών συστατικών του ελαίου στην κυκλοφορία του αίματος. Αλλά το “Goetia” δεν μας λέει την συνταγή για το έλαιο του. (Έχουμε μια συνταγή στο “Book of Abramelin”, η οποία βασίζεται σε αυτή που βρέθηκε στην Έξοδο. Αλλά ακόμα κι αν αυτή η αρχική συνταγή απαιτούσε το kaneh bosem, στο Abramelin την είχαν ήδη αλλάξει σε calamus).

Δεν θα βρεις ούτε ένα grimoire που να σου λέει να βάλεις κάνναβη στο θυμιατήρι. Τα μαντικά τους ξόρκια δεν αναφέρουν το όπιο. Ακόμη και τα συστήματα που είχαν σκοπό να μας ανυψώσουν στους ουρανούς για να συναντήσουμε αγγέλους ή να δούμε το πρόσωπο του θεού δεν κάνουν καμία αναφορά στα μανιτάρια. Αν και υπάρχουν κάποιες ενδείξεις ότι οι ουσίες χρησιμοποιήθηκαν από ορισμένα άτομα και οι συνέπειες τους αναφέρονται σε πολλά από τα κείμενα, γιατί οι συγγραφείς των grimoires δεν τα αναφέρουν τακτικά;

Ο σύγχρονος πόλεμος κατά των ναρκωτικών δεν υπήρχε τότε, σωστά; Και ακόμα κι αν υπήρχε κάτι αντίστοιχο, τα grimoires ήταν ήδη παράνομα. Η συγγραφή ή η κατοχή τους τιμωρούνταν με βασανιστήρια και θάνατο. Σε αυτήν την περίπτωση, η καταχώριση της belladonna ως συστατικού σε ένα θυμίαμα δεν θα είναι πιθανότατα το έγκλημα που θα οδηγούσε στο λιντσάρισμα για ένα κείμενο που λέει πώς να καλέσεις δαίμονες για να σκοτώσεις τους εχθρούς σου.

Έτσι, όποιος ισχυρίζεται ότι οι ουσίες δεν είχαν καμία σχέση με τα grimoires αρκεί να επισημάνει την προφανή απουσία τους από τα βιβλία και είναι δύσκολο να διαφωνήσει κανείς. Είναι σχεδόν σαν οι Ευρωπαίοι μάγοι να αποφάσισαν συλλογικά, με μόνο σπάνιες εξαιρέσεις, ότι “οι ουσίες είναι κακές” και να τις αποκλείσουν από τα grimoires τους. Θα έπρεπε επίσης να ήταν μια συνειδητή απόφαση, δεδομένου ότι τόσες πολλές από τις πηγές τους τα παρουσιάζουν ως εξέχοντα. (Υπάρχει προηγούμενο γι’ αυτό, παρεμπιπτόντως, καθώς πολλοί από τους ευρωπαϊκούς συγγραφείς grimoires επέλεξαν επίσης να παραλείψουν την προσφορά και τις θυσίες στα πνεύματα, καθώς έρχονταν σε αντίθεση με τη χριστιανική τους θεολογία. Ήταν “πολύ παγανιστικό”). Και έτσι, μας μένουν τα ερωτήματα: αφαιρέθηκαν σκόπιμα οι ουσίες από την Δυτική Απόκρυφη Παράδοση; Και αν ναι, χωρίς κάποιον επίσημο πόλεμο κατά των ναρκωτικών, γιατί αφαιρέθηκαν;

Και εκεί είναι που ο Chris Bennett ξαναμπαίνει στην εικόνα. Έχοντας εξερευνήσει το θέμα της κάνναβης και άλλων ουσιών μέσω της αρχαίας δυτικής ιστορίας (βλέπε “Cannabis and the Soma Solution”), ήθελε επίσης να μάθει γιατί φαινόταν να λείπουν από μεταγενέστερα αρχεία. Είμαι βέβαιος ότι, όπως κι εγώ, υποψιαζόταν ότι οι ουσίες ήταν εκεί ακριβώς το ίδιο, και η έρευνα του τον οδήγησε στο κεφάλαιο μου για το θέμα.

(Προφανώς, είμαι ένας από τους λίγους σύγχρονους αποκρυφιστές συγγραφείς που συζήτησαν ανοιχτά τον πιθανό ρόλο που έπαιξαν οι ουσίες στα grimoires. Όταν ο Chris με βρήκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ανακάλυψα ότι είχε διαβάσει το έργο μου και το λάτρεψε, εντυπωσιάστηκα λίγο. Υπάρχει κάτι καλύτερο από το να παίρνεις ένα μπράβο από κάποιον του οποίου η δουλειά επηρέασε την δική σου; Αλλά επιτρέψτε μου να επιστρέψω στο θέμα…)

Ο Chris μπόρεσε να ανακαλύψει ένα βασικό γεγονός που εγώ δεν το βρήκα: στην πραγματικότητα υπήρχε ένας “Πόλεμος κατά των Ναρκωτικών” κατά την περίοδο που γράφτηκαν τα grimoires! Αυτό, τουλάχιστον κατά τη γνώμη μου, είναι το κλειδί για ολόκληρο το βιβλίο που κρατάς στα χέρια σου τώρα. Αν δεν υπήρχε πόλεμος κατά των ναρκωτικών, η απουσία τους από τα grimoires δεν έχει νόημα. Εάν μπορούσες να κατέβεις και να πας στο τοπικό φαρμακείο και να αγοράσεις λίγο όπιο για μερικά φράγκα για να σε βοηθήσει να κοιμηθείς, γιατί να μην συμπεριληφθεί ως συστατικό για το θυμίαμα που καλεί ένα πνεύμα;

Αλλά, μάντεψε, δεν μπορούσες να αγοράσεις λίγο όπιο στην πλατεία του χωριού! Όπως θα μάθεις από τα κεφάλαια αυτού του βιβλίου, οι θρησκευτικές αρχές είχαν αποφασίσει ότι (όπως οι θυσίες σε πνεύματα) η κατάποση ουσιών ως ενθεογόνων σε τελετουργικά ήταν απλώς “πολύ παγανιστική”. Ήταν ο τρόπος που αυτοί οι άνθρωποι επικοινωνούσαν με τους διαβόλους και τα πνεύματα και επομένως ήταν καλό οι χριστιανοί απλώς να μην έκαναν κάτι τέτοιο. Οι ουσίες ήταν εκτός νόμου και η κατοχή τους θα μπορούσε να σε φέρει σε τόσο μεγάλο πρόβλημα όσο το να κατέχεις poppet ή ένα grimoire. Ήταν το Reefer Madness της εποχής!

Αυτό, ωστόσο, μας αφήνει με το ερώτημα της υπόγειας φύσης των grimoires. Όπως είπα παραπάνω, ήταν ήδη παράνομα, οπότε γιατί να νοιάζονται οι συγγραφείς αν θα αναφέρουν απευθείας τις ουσίες; Γιατί να είναι πονηροί και να τις υπονοούν, όπως κάνουμε συχνά στο σημερινό περιβάλλον που είναι κατά των ναρκωτικών; Λοιπόν…

Ήταν επειδή, όπως και το σημερινό περιβάλλον κατά των ναρκωτικών, ξεπέρασε το αυστηρά νόμιμο και πέρασε στο πολιτιστικό. Μέχρι την στιγμή που γράφτηκαν αυτά τα μαγικά βιβλία, η κουλτούρα έμοιαζε πολύ με τη σημερινή: “οι ουσίες είναι κακές”, “οι καλοί (χριστιανικοί) άνθρωποι δεν παίρνουν ουσίες”, “οι ουσίες σου δίνουν ψεύτικα οράματα” και επομένως “η μαγεία δεν έχει τίποτα να κάνει με ουσίες”. Εν τω μεταξύ, οι συγγραφείς των grimoires ήταν απελπισμένοι να πείσουν τους αναγνώστες τους ότι ήταν στην πραγματικότητα καλοί, πιστοί, Χριστιανοί. Όσο και οι αποκρυφιστές σήμερα, ήθελαν το κοινό να καταλάβει ότι αυτό που έκαναν δεν ήταν κακό, δεν ήταν σατανικό, αλλά στην πραγματικότητα ήταν ιερό και ευεργετικό.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο σχεδόν κάθε grimoire ανυψώνει το δικό του σύστημα σε μια εξυψωμένη θεϊκή επιστήμη, αλλά κατακεραυνώνει όλα τα άλλα ως άθλιες απάτες του διαβόλου. Ουσιαστικά λένε, “δεν είμαστε σαν αυτούς τους ανθρώπους”. Και αυτός είναι ο ίδιος λόγος για τον οποίο οι παραισθησιογόνες ουσίες αναφέρονται σπάνια στα grimoires και δεν εμφανίζονται ποτέ απευθείας ως συστατικά σε οποιαδήποτε τελετουργία κλήσης ή μαντείας. Η απουσία τους είναι απλώς η επιμονή του συγγραφέα ότι η μαγεία του δεν είναι σαν εκείνων των ανθρώπων, αυτών των ποταπών λάτρεων των διαβόλων που παίρνουν περίεργες ουσίες και χορεύουν γυμνοί στο φως του φεγγαριού! Ποτέ! (Αυτό μπορεί επίσης να εξηγήσει γιατί τα παραισθησιογόνα απουσιάζουν από τα grimoires ενώ εξακολουθούν να υπάρχουν σε συνταγές μαγισσών, όπως τα flying ointments, από την ίδια περίοδο).

Φυσικά, αυτό που θα καλύψει ο Chris σε αυτό το βιβλίο θα πάει πολύ πιο πέρα από τα grimoires ή τον μεσαιωνικό /αναγεννησιακό “Πόλεμο κατά των Ναρκωτικών”. Ακολούθησε το λευκό κουνέλι μέσα από τα Picatrix και Solomonic κείμενα, τους Rosicrucians, τους Masons και τις απόκρυφες στοές του 19ου αιώνα, μέσα από την αλχημεία, την μαγεία και πολλά άλλα. Η κάνναβη και άλλες ουσίες που αλλοιώνουν το μυαλό ήταν ένα υπόγειο και απόκρυφο γεγονός της Δυτικής Μυστικής Παράδοσης καθ’ όλη την διάρκεια. Οπότε προσδεθείτε λοιπόν! Πρόκειται να μάθεις ότι μερικοί από τους αγαπημένους αποκρυφιστές φιλοσόφους πιθανότατα έπαιρναν μερικές περίεργες ουσίες στην εποχή τους και ίσως ακόμη και χόρεψαν γυμνοί στο φως του φεγγαριού μία ή δύο φορές.

Aaron Leitch

Φεβρουάριος 2018

Περιεχόμενα

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1. Στην αρχή…

Οι Σκύθες
Οι Μάγοι

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2. Kaneh Bosem: Η κάνναβη στην Βίβλο;

Χριστιανική περίοδος
“Θα σου δώσω τα κλειδιά της βασιλείας των ουρανών…”
Χριστιανισμός και Αποκρυφισμός

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3. Το Hashishin

Dadhi, το “Μυστικό Φυτό”
Οι χασισοπότες
Οι Σούφι
Ο Χάομα και οι Hashishins;
The Orgies of the Hemp Eaters (αποσπάσματα)
Ο Πράσινος
Το τελετουργικό του Κυπέλλου

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4. Το Πράσινο Δισκοπότηρο και το Ελιξήριο της Αθανασίας

Soma, Haoma και το δισκοπότηρο
Το Σκυθικό δισκοπότηρο

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5. Οι Ναΐτες Ιππότες και το Δισκοπότηρο

Οι Ναΐτες. Οι δολοφόνοι και το δισκοπότηρο
Το σπίτι του κυπελλούχου
Το δισκοπότηρο του Jamshid
Το ελιξήριο της Ιερουσαλήμ
Το “Βάμμα της Φωτιάς” και το Άγιο Δισκοπότηρο
Ο μυστικός κανόνας και το βάπτισμα του πυρός
Μεσαιωνικοί Γνωστικοί;
Το Herbarum Initiatus
Πραγματικά αποδεικτικά στοιχεία

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6. Τα εγκλήματα των Ναϊτών

Άρνηση του Σταυρού
Η Σταυροφορία;

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 7. Το χαρτοφυλάκιο του Villard de Honnecourt

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 8. Το Κύπελλο του Χρίσματος

The Old English Herbarium Manuscript V (12ος αιώνας)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 9. The Ghayat AlHakim και το The Picatrix

Αραβική Μαγεία
The Ghayat AlHakim και το The Picatrix
Επικλήσεις γεμάτες καπνό
Το Picatrix και η Δυτική Μαγική Παράδοση

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 10. Αλχημικές ρίζες

Η αναζήτηση για τη φιλοσοφική πέτρα…
Γνωστικές και εβραϊκές επιρροές
Η μουσουλμανική επιρροή

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 11. Πεμπτουσία. Aracana και τα Βάμματα στην Αλχημεία

Το Arcanum Compofitum of Paracelsus
Το Arcanum Elemntatum
Το Aquae Inebriates
Cardano’s Cannabis Infusion
18ος αιώνας, αναφορές σε αλχημικά βάμματα
Το αστείο του Swift για το Cannabis Arcanum

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 12. Άλλα αλχημικά στοιχεία

Η Φιλοσοφική Λίθος
Το πράσινο λιοντάρι
Το βότανο του Κρόνου
Μεταγενέστερες Αλχημικές Επιρροές

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 13. Francois Rabelais και το Herb Pantagruelion

Πρώιμη Ζωή
Gargantua και Pantagruel
Το Βότανο
Pantagruelion
Pantagruelion = Κάνναβη
Plagiarizing Pliny?
Pantagruelion Confections
Οι λιχουδιές κάνναβης του Galen
Η Υπερβατική Φύση του Pantagruelion
Άλλα βότανα;
Fire Proof Pantagruelion?
Το Pantagruelion Δισκοπότηρο
Αλχημικά ελιξήρια
Νέκταρ των Θεών
Το Ιερό Μπουκάλι
Ο Rabelais είναι Τέκτονας;
Τελετουργίες Pantagruelion;
Μυστικά σημάδια και χειραψίες
Δίνοντας στον διάβολο τα λύτρα του
Απόκρυψη αίρεσης
Η τελευταία λέξη του Rabelais

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 14. Ελευθεροτέκτονες, Αλχημικές Συντεχνίες και Μυστικές Εταιρείες

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 15. The Sepher Raziel, Cannabis. Mirror Magic και Crystal Gazing

Όντως οι Dee και Kelley έκαναν χρήση ουσιών για να μαντεύουν;

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 16. Μάγισσες και κάνναβη;

Οι μάγισσες
Το Sabbath
Οι ρίζες των μαγισσών
Γνωστικές Επιρροές
Ισλαμικές επιρροές και οι Μπρούχας της Ισπανίας
The Salve of the Sabbath
The Smoke of the Black Cauldron
Dr. Johann Weyer: On the Illusions of the Demons and on Spells and Poisons (1563)
The Unholy Wine of the Sabbath
The Phallic Broom?