Marijuana is Safer – So why are we driving people to drink? (2009) [Η κάνναβη είναι ασφαλέστερη – Γιατί λοιπόν σπρώχνουμε τους ανθρώπους στο να καταναλώνουν αλκοόλ;]

by

Steve Fox

Director of State Campaigns, MPP

Paul Armentano

Deputy Director, NORML

Mason Tvert

Executive Director, SAFER

Πρόλογος

Όταν αγοράζεις ένα βιβλίο που διαφημίζει την κάνναβη ως μια ασφαλέστερη εναλλακτική για την ψυχαγωγία από το ότι το αλκοόλ, φαντάζομαι ότι το τελευταίο πράγμα που περιμένεις να δεις είναι ένας πρόλογος από τον πρώην αρχηγό της αστυνομίας μιας μεγάλης πόλης των ΗΠΑ. Λοιπόν, αν έχεις εκπλαγεί, υποθέτω ότι ξεκινάμε καλά. Βλέπεις, ο στόχος αυτού του βιβλίου, και ο σκοπός αυτού του προλόγου, είναι να σε ενθαρρύνει (είτε είσαι θαυμαστής είτε είναι εχθρικός) να επαναξιολογήσεις τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεσαι για την κάνναβη.

Στις σελίδες που ακολουθούν, θα βρεις αντικειμενικές συγκρίσεις μεταξύ κάνναβης και αλκοόλ. Θα μάθεις για τους τρόπους με τους οποίους η κυβέρνηση και άλλοι θεσμοί με επιρροή διατήρησαν την απαγόρευση της κάνναβης ενώ ταυτόχρονα στρέφουν την κοινή γνώμη ενάντια στην χρήση της. Και θα εκτεθείς σε μια πληθώρα στατιστικών που ποσοτικοποιούν την ζημιά που προκαλεί η χρήση του αλκοόλ στην κοινωνία μας. Ο Steve, ο Paul και ο Mason έχουν κάνει καταπληκτική δουλειά παρουσιάζοντας όλες αυτές τις πληροφορίες με αντικειμενικό, συναρπαστικό και στοχαστικό τρόπο. Είμαι βέβαιος ότι, ότι και αν σκέφτεσαι για τους νόμους για την κάνναβη αυτή την στιγμή, θα δεις το θέμα διαφορετικά μέχρι να φτάσεις στο τελευταίο κεφάλαιο.

Αλλά προτού βουτήξεις στο διάβασμα αυτού του βιβλίου, το οποίο πραγματικά δεν μπορούσα να το αφήσω από την στιγμή που ξεκίνησα να το διαβάζω, θα ήθελα να σου δώσω μια οπτική γωνία σχετικά με το ζήτημα της κάνναβης έναντι του αλκοόλ. Με περιγράφω με τον όρο “insider”, και αυτό γίνεται γιατί αναφέρομαι στην εμπειρία μου με τις δεκαετίες υπηρεσίας μου στην επιβολή του νόμου, κατά την διάρκεια της οποίας είδα από πρώτο χέρι πώς αυτές οι δύο ουσίες επηρεάζουν τους καταναλωτές τους, τις οικογένειες τους και την δημόσια ασφάλεια συνολικά. Όπως μπορείς να φανταστείς, όσοι από εμάς έχουμε υπηρετήσει τις κοινότητες μας ως αξιωματούχοι του νόμου έχουμε συναντήσει χρήστες αλκοόλ και κάνναβης αρκετά συχνά, αν όχι και σε καθημερινή βάση, και γνωρίζουμε πολύ καλά το πόσο συχνά μία από αυτές τις δύο ουσίες σχετίζεται με βίαιη και επιθετική συμπεριφορά.

Όλα τα χρόνια μου στους δρόμους, ήταν μια εξαιρετικά σπάνια περίπτωση να περάσει μια νύχτα χωρίς ένα περιστατικό που να σχετίζεται με το αλκοόλ. Τις περισσότερες φορές, υπήρχαν πολλές κλήσεις που σχετίζονταν με το αλκοόλ κατά τη διάρκεια μιας βάρδιας. Σχεδόν συνήθισα αυτό το μοτίβο (και την μυρωδιά του επίσης). Αν με καλούσαν σε ένα μέρος της πόλης με πολλά μπαρ ή στο τοπικό πανεπιστήμιο, θα περίμενα να συναντήσω έναν ή περισσότερους μεθυσμένους που λυγίζοντας τους “beer muscles” (μύες της μπύρας) τους, είτε θα βρίσκονταν στην δίνη ενός καυγά είτε θα έψαχναν να ξεκινήσουν έναν. Δυστυχώς, το ίδιο ίσχυε συχνά και όταν λάμβανα μια κλήση για ενδοοικογενειακή βία / κακοποίηση. Τις περισσότερες φορές, αυτές οι συγκρούσεις, πολλές από τις οποίες θα είχαν ξεσπάσει και σε σωματική βία, τροφοδοτούνταν από το ότι ο ένας ή και οι δύο συμμετέχοντες το είχαν παρακάνει με το αλκοόλ.

Σε περίπτωση που μπορεί να πιστεύεις ότι οι παρατηρήσεις μου είναι μοναδικές, επέτρεψε μου να μοιραστώ τα αποτελέσματα κάποιας άτυπης έρευνας που έχω πραγματοποιήσει μόνος μου. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, λόγω γενικού ενδιαφέροντος για αυτό το θέμα, θέτω στους αστυνομικούς σε όλες τις ΗΠΑ (και στον Καναδά) δύο ερωτήσεις. Πρώτον: “Πότε ήταν η τελευταία φορά που χρειάστηκε να αντιμετωπίσεις κάποιον υπό την επήρεια κάνναβης;” (Και με αυτό εννοώ μόνο κάνναβη, όχι κάνναβη μαζί με ένα six-pack (εξάδα από μπύρες) ή ένα πέμπτο τεκίλα.) Οι συνάδελφοί μου κάνουν μια παύση… Και τα μάτια τους ανοίγουν διάπλατα καθώς συνειδητοποιούν ότι στα πέντε ή τα δεκαπέντε ή τριάντα χρόνια της δουλειάς τους δεν χρειάστηκε ποτέ να αντιμετωπίσουν έναν χρήστη κάνναβης. Στην συνέχεια ρωτάω, “Πότε ήταν η τελευταία φορά που χρειάστηκε να τσακωθείς με έναν μεθυσμένο;” Και κοιτάζουν τα ρολόγια τους. Είναι ενδεικτικό ότι η ερώτηση για το ποτό έχει ως απάντηση το ότι έχουν περάσει μόνο μερικές ώρες και όχι ημέρες ή εβδομάδες.

Η καθαρή και απλή αλήθεια είναι ότι το αλκοόλ τροφοδοτεί την βίαιη συμπεριφορά ενώ η κάνναβη όχι. Όπως περιγράφεται με μεγάλη λεπτομέρεια στο Κεφάλαιο 7, το αλκοόλ συμβάλλει σε κυριολεκτικά εκατομμύρια πράξεις βίας στις ΗΠΑ κάθε χρόνο. Είναι ένας σημαντικός παράγοντας που συμβάλλει σε εγκλήματα όπως η ενδοοικογενειακή βία, η σεξουαλική επίθεση και η ανθρωποκτονία. Η χρήση κάνναβης, από την άλλη πλευρά, απουσιάζει τόσο από τις αναφορές εγκλημάτων όσο και από την επιστημονική βιβλιογραφία. Απλώς δεν υπάρχει αιτιολογική σύνδεση.

Ως άτομο στο οποίο έχει ανατεθεί η διατήρηση της ασφάλειας του κοινού, πιστεύω ακράδαντα, και οι περισσότεροι άνθρωποι συμφωνούν, ότι οι νόμοι μας πρέπει να τιμωρούν τους ανθρώπους που κάνουν κακό σε άλλους. Αυτό ισχύει είτε μιλάμε για βίαια εγκλήματα όπως δολοφονίες και επιθέσεις είτε για μη βίαια εγκλήματα όπως κλοπές καταστημάτων ή οικονομικές απάτες. Είναι επίσης σκόπιμο να τιμωρούνται άλλες συμπεριφορές που απειλούν την δημόσια ασφάλεια, όπως η υπερβολική ταχύτητα ή η παραβίαση φωτεινού σηματοδότη. Όλοι αυτοί οι νόμοι είναι ξεκάθαρα σχεδιασμένοι για να προστατεύουν τους πολίτες μας.

Αλλά με την απαγόρευση της χρήσης κάνναβης και την τιμωρία ατόμων που απλώς κατέχουν την ουσία, είναι δύσκολο να δούμε πιο είναι το κακό που προσπαθούμε να αποτρέψουμε. Συνεχώς επαναλαμβάνεται: Από την δική μου δουλειά και τις εμπειρίες άλλων μελών της κοινότητας της επιβολής του νόμου, είναι απολύτως σαφές ότι η κάνναβη σπάνια, έως ποτέ, είναι η αιτία επιβλαβών ενοχλητικών ή βίαιων συμπεριφορών. Στην πραγματικότητα, θα έφτανα στο σημείο να πω ότι η χρήση κάνναβης συχνά βοηθά στην μείωση των εντάσεων όπου διαφορετικά θα μπορούσαν να υπάρχουν.

Το ότι η κάνναβη προκαλεί πολύ μικρή κοινωνική βλάβη είναι αρκετός λόγος σε μια ελεύθερη κοινωνία για να νομιμοποιηθεί για ενήλικες. Αλλά όπως αποδεικνύουν τόσο έξοχα ο Steve, ο Paul και ο Mason σε αυτό το βιβλίο, ένας ακόμη πιο πειστικός λόγος είναι ότι με την απαγόρευση της κάνναβης κατευθύνουμε τους ανθρώπους προς μια ουσία που πάρα πολλοί άνθρωποι ήδη κάνουν κατάχρηση, δηλαδή το αλκοόλ. Μπορεί να γίνει κατάχρηση της κάνναβης; Φυσικά. Όμως, όπως καθιστά σαφές αυτό το βιβλίο, είναι ένα πολύ πιο ασφαλές προϊόν για κοινωνική και ψυχαγωγική χρήση από ότι είναι η κατανάλωση του αλκοόλ. Πού είναι η λογική, λοιπόν, να επιτρέπουμε στους ενήλικες να κάνουν χρήση αλκοόλ, αλλά να τους συλλαμβάνουμε και να τους χαρακτηρίζουμε εγκληματίες εάν επιλέξουν να κάνουν χρήση κάνναβης;

Επίτρεψε μου να είμαι σαφής. Το πρόβλημα δεν έγκειται στους αξιωματούχους της επιβολής του νόμου. Οι αστυνομικοί δίνουν όρκο ότι θα τηρούν το νόμο και δεν μπορούν απλώς να γυρίσουν την πλάτη όταν βλέπουν να παραβιάζονται οι νόμοι για την κάνναβη. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι να αντικαταστήσουμε το τρέχον σύστημα απαγόρευσης με νέους νόμους που να επιτρέπουν και να ρυθμίζουν την πώληση κάνναβης, και μας παρέχεται ένα εξαιρετικό πλαίσιο για αυτό σε τούτο εδώ το εξαιρετικό βιβλίο. Διάβασε το και θα συμφωνήσεις ότι είναι καιρός να σταματήσουμε να οδηγούμε τον αμερικανικό λαό προς την κατανάλωση του αλκοόλ. Αντίθετα, θα πρέπει απλά και λογικά να τους επιτρέψουμε να χρησιμοποιήσουν μια ασφαλέστερη εναλλακτική, αν αυτό είναι που προτιμούν.

Norm Stamper

Ιούνιος 2009

Εισαγωγή

Είναι Ιούνιος του 2004 και η πόλη της Λισσαβόνας στην Πορτογαλία προετοιμάζεται για πόλεμο. Όχι για έναν κυριολεκτικό πόλεμο, αλλά για μια επική συνάντηση σχεδόν εξίσου τρομακτική ως προς τις δυνατότητές της για βία: η Αγγλία παίζει με την Γαλλία στον εναρκτήριο γύρο του τουρνουά ποδοσφαίρου Euro 2004. Αλλά η αναμέτρηση στο γήπεδο δεν θα είναι τίποτα σε σύγκριση με την αναμενόμενη μάχη στις κερκίδες και στους δρόμους. Σύντομα η πόλη θα κατακλυστεί από ένα από τα πιο επίφοβα είδη της Γης, τον Άγγλο ποδοσφαιρόφιλο. Με την επωνυμία “χούλιγκαν”, αυτοί οι οπαδοί είναι διαβόητοι για τις γελοιότητες που κάνουν μεθυσμένοι και την τάση τους να υποκινούν καυγάδες, επιθέσεις και, σε ορισμένες ακραίες περιπτώσεις, ταραχές που όλες προκαλούνται από την κατανάλωση αλκοόλ.

Έτσι, με 50.000 λυσσασμένους Γάλλους και Άγγλους να κατεβαίνουν σε αυτήν την συνήθως ήσυχη πόλη, τι έπρεπε να κάνουν οι αρχές; Απαγόρευση της κατανάλωση του αλκοόλ; Δεν είναι μια κακή εικασία, αλλά όχι. Αντίθετα, η αστυνομία ανακοίνωσε ότι οι Γάλλοι και οι Άγγλοι οπαδοί ποδοσφαίρου δεν θα συλληφθούν ούτε θα τους επιβληθούν με οποιονδήποτε τρόπο κυρώσεις για το κάπνισμα κάνναβης. Μια εκπρόσωπος της αστυνομίας της Λισσαβόνας εξήγησε αυτήν την πολιτική στην βρετανική εφημερίδα Guardian ως εξής: “Εάν καπνίζεις ήσυχα και ένας αστυνομικός βρίσκεται 10 μέτρα μακριά, ποιος μπορεί να είναι ο μεγάλος κίνδυνος στη συμπεριφορά σου; Δεν πρόκειται να σε χτυπήσω στον ώμο και να σε ρωτήσω “Τι καπνίζεις;” εάν δεν αποτελείς απειλή για τους άλλους. Προτεραιότητά μας είναι ο έλεγχος του αλκοόλ”.

Σε μεγάλο βαθμό λόγω της νέας προσέγγισης της Λισσαβόνας, ο πολυαναμενόμενος αγώνας πραγματοποιήθηκε χωρίς επεισόδια. Η αστυνομία δεν προέβη σε συλλήψεις κατά την διάρκεια του αγώνα και οι διαβόητοι χούλιγκαν της Αγγλίας συμπεριφέρθηκαν εξαιρετικά ειρηνικά, ακόμη και αμέσως μετά την ήττα της Αγγλίας με 2-1 από τον μισητό αντίπαλό της. Δυστυχώς, ενώ αυτό το κοινωνικό πείραμα αποδείχθηκε επιτυχημένο, ήταν βραχύβιο. Αργότερα το ίδιο βράδυ, αφού οι Άγγλοι οπαδοί είχαν πνίξει την λύπη τους στις τοπικές παμπ, ξέσπασε βία μεταξύ των οπαδών που συγκρούστηκαν και αρκετές εκατοντάδες άτομα συνελήφθησαν.

Αυτό που προκαλεί έκπληξη σχετικά με την εμπειρία της Λισσαβόνας δεν είναι το αποτέλεσμα, το οποίο ήταν προβλέψιμο, ειδικά επειδή παρόμοια έλλειψη βίας παρατηρήθηκε όταν η Αγγλία έπαιξε έναν αγώνα ποδοσφαίρου στην Ολλανδία (όπου η κατοχή κάνναβης από ενήλικες είναι de facto νόμιμη) κατά την διάρκεια του τουρνουά Euro 2000. Μάλλον, είναι περισσότερο η έλλειψη προσοχής που έλαβε η ιστορία στα μέσα ενημέρωσης των ΗΠΑ και μεταξύ των φορέων χάραξης πολιτικής που αποτελεί ένα γεγονός. Παρόλο που το πείραμα της Λισσαβόνας δεν διεξήχθη σε επιστημονικά ελεγχόμενο περιβάλλον, γεννά ωστόσο το ερώτημα: Η νομιμοποίηση της κάνναβης θα μείωνε τις βλάβες που σχετίζονται με το αλκοόλ στην κοινωνία; Σε μια χώρα όπου, σύμφωνα με το Υπουργείο Δικαιοσύνης, το αλκοόλ διαδραματίζει κεντρικό ρόλο σε περίπου στα δύο τρίτα όλων των περιπτώσεων βίας που υφίστανται οικείοι (όπως σύζυγος, φίλος ή φίλη) και ευθύνεται για περίπου 100.000 σεξουαλικές επιθέσεις μεταξύ νέων κάθε χρόνο, αυτό είναι ένα σοβαρό ερώτημα που αξίζει σοβαρής συζήτησης.

Κατά ειρωνικό τρόπο, μόλις λίγα χρόνια αργότερα, τα ίδια αμερικανικά μέσα ενημέρωσης που στράφηκαν συλλογικά στο μοναδικό πείραμα της Πορτογαλίας για την “ανοχή στην κάνναβη”, έπεσαν με τα μούτρα σε μια εκστρατεία προέδρων πανεπιστημίων για να υποκινήσουν μια εθνική συζήτηση σχετικά με το αν θα μειωθεί η ηλικία κατανάλωσης αλκοόλ στις ΗΠΑ στα δεκαοκτώ έτη. Αυτή η εκστρατεία, που ονομάζεται Amethyst Initiative, “στοχεύει να ενθαρρύνει το μέτρο και την υπευθυνότητα ως εναλλακτική λύση στην μέθη και τις απερίσκεπτες αποφάσεις για το αλκοόλ που σηματοδοτούν την εμπειρία πολλών νεαρών Αμερικανών”. Η χρήση κάνναβης θα μπορούσε να προσφέρει μια εναλλακτική λύση στην “μέθη και τις απερίσκεπτες αποφάσεις για το αλκοόλ”; Όχι, ως τώρα που γράφω.

Μας μένει λοιπόν μια αινιγματική διχογνωμία. Παρά το γεγονός ότι γνωρίζουν ότι ένα μεγάλο ποσοστό επιθέσεων και τραυματισμών στις πανεπιστημιουπόλεις τους σχετίζεται με το αλκοόλ, οι πρόεδροι πανεπιστημίων εξακολουθούν να είναι πρόθυμοι να εξετάσουν το ενδεχόμενο μείωσης της ηλικίας που θα έχει κάποιος δυνατότητα για νόμιμη κατανάλωση αλκοόλ. Ωστόσο, αυτοί οι ίδιοι αξιωματούχοι δεν θα συζητήσουν καν την ιδέα να παραχωρηθεί στους φοιτητές το νόμιμο δικαίωμα να χρησιμοποιούν μια ουσία που είναι λιγότερο πιθανό να οδηγήσει σε βίαιη συμπεριφορά.

Αυτό είναι μόνο ένα παράδειγμα του διαρκούς διπλού προτύπου του έθνους μας σχετικά με την χρήση κάνναβης και αλκοόλ. Πώς καταλήξαμε ως κοινωνία σε αυτή την θέση; Γιατί συλλαμβάνουμε ως εγκληματίες ή επιβάλουμε πειθαρχία στους ανθρώπους για την κατανάλωση μιας ουσίας που δεν σχετίζεται με πράξεις βίας, αλλά ανεχόμαστε και μερικές φορές ακόμη και γιορτάζουμε την χρήση μιας άλλης; Γιατί ασπαζόμαστε την χρήση αλκοόλ, μιας τοξικής ουσίας της οποίας η κατανάλωση ευθύνεται για εκατοντάδες θανάτους οξείας δηλητηρίασης από αλκοόλ στις ΗΠΑ κάθε χρόνο, ενώ ταυτόχρονα καταδικάζουμε την χρήση κάνναβης, η οποία δεν μπορεί να προκαλέσει θανατηφόρο υπερβολική δόση; Αν και η κάνναβη παραμένει η τρίτη πιο συχνά καταναλισκόμενη ουσία επιλογής στην Αμερική και με δημοτικότητα μόνο πίσω από το αλκοόλ και τον καπνό, αυτά τα ερωτήματα δεν έχουν συζητηθεί ποτέ εκτενώς ούτε από τα μέσα ενημέρωσης ούτε από τους εκλεγμένους αξιωματούχους της Αμερικής. Αυτό πρόκειται να αλλάξει.

Οι Αμερικανοί έχουν μια μοναδική, αν και ελαφρώς σχιζοφρενική, σχέση με την Mary Jane (ένας άλλο όρος για την κάνναβη). Από τη μία πλευρά, η κυβέρνηση των ΗΠΑ αναφέρει ότι πάνω από 100 εκατομμύρια πολίτες των ΗΠΑ, δηλαδή σχεδόν το 43% του πληθυσμού άνω των δώδεκα ετών, παραδέχονται ότι έχουν καπνίσει κάνναβη. Από την άλλη πλευρά, η κατοχή κάνναβης και η ψυχαγωγική χρήση είναι παράνομη σε πενήντα πολιτείες. (Θα πρέπει να σημειώσουμε, για την ακρίβεια των πραγματικών περιστατικών, ότι η ιδιωτική χρήση κάνναβης μέσα στο σπίτι είναι νόμιμη στην Αλάσκα, με βάση την απόφαση του κρατικού δικαστηρίου ότι προστατεύεται από το δικαίωμα στην ιδιωτική ζωή και η ιατρική χρήση της κάνναβης είναι νόμιμη σε δεκατρείς πολιτείες). Η κάνναβη έχει περιγραφεί, από δικαστή διοικητικού δικαίου στην U.S. Drug Enforcement Administration, ως “μία από τις ασφαλέστερες θεραπευτικά δραστικές ουσίες που γνωρίζει ο άνθρωπος”. Ωστόσο, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση την ταξινομεί πεισματικά σύμφωνα με την ομοσπονδιακή νομοθεσία ως ένα από τα πιο επικίνδυνα ναρκωτικά της κοινωνίας. Οι ηθοποιοί του Χόλιγουντ προσομοιώνουν ασύστολα το κάπνισμα της κάνναβης στις ταινίες και στην τηλεόραση, προς μεγάλη χαρά του κοινού. Εν τω μεταξύ, αυτή η ίδια συμπεριφορά επικρίνεται και αποθαρρύνεται σε ανακοινώσεις δημοσίων υπηρεσιών που χρηματοδοτούνται από την κυβέρνηση στις ίδιες οθόνες.

Θα μπορούσε κανείς να αναρωτηθεί πώς μια ουσία τόσο παγκοσμίως δαιμονοποιημένη από τους εκλεγμένους αξιωματούχους της Αμερικής παραμένει τόσο δημοφιλής στο αμερικανικό κοινό. Ίσως η απάντηση είναι ότι οι πολιτικοί και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης απλώς ενισχύουν ο ένας τον άλλον, ενώ μεγάλο μέρος της υπόλοιπης Αμερικής δέχεται πλέον την κάνναβη ως έχει, μια σχετικά καλοήθη ουσία που χρησιμοποιείται συχνά με υπευθυνότητα από εκατομμύρια ανθρώπους. Λοιπόν, αυτό μπορεί να ισχύει για ένα συγκεκριμένο τμήμα του πληθυσμού, αλλά αυτή η φωτισμένη στάση απέχει πολύ από το να είναι καθολική.

Παρά την δημοτικότητα της κάνναβης, οι έρευνες δείχνουν ότι πολλοί άνθρωποι, ειδικά οι μη χρήστες, τείνουν να υπερεκτιμούν τις πραγματικές βλάβες της ουσίας. Όχι απαραίτητα στον ίδιο βαθμό με την ομοσπονδιακή κυβέρνηση, αλλά παρόλα αυτά, μεγάλο μέρος του κοινού εξακολουθεί να έχει πολλές παρανοήσεις σχετικά με το φυτό και τις επιπτώσεις του. Στην πραγματικότητα, περίπου το ένα πέμπτο έως το ένα τρίτο των Αμερικανών υποθέτουν ότι η κάνναβη είναι πιο επιβλαβής από το ποτό. Ένα άλλο ένα τρίτο των Αμερικανών θεωρεί ότι η κάνναβη είναι εξίσου επιβλαβής με το αλκοόλ.

Πιστεύουμε ότι αυτές οι παρανοήσεις σχετικά με τους υποτιθέμενους κινδύνους της κάνναβης είναι το κύριο εμπόδιο για την αλλαγή της νομοθεσίας για την κάνναβη σε αυτή τη χώρα. Επομένως, στόχος μας είναι να δείξουμε σε σένα, τον αναγνώστη, ότι η κάνναβη δεν είναι μόνο λιγότερο επιβλαβής από το αλκοόλ, αλλά ότι η διαφορά είναι πραγματικά πολύ σημαντική.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η κάνναβη είναι αβλαβής. Κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα έκανε αυτόν τον ισχυρισμό και πράγματι έχουμε αφιερώσει ένα μέρος αυτού του βιβλίου στην αντιμετώπιση των πιθανών κινδύνων για την υγεία της κάνναβης. Ωστόσο, σχεδόν όλες οι ουσίες, συμπεριλαμβανομένων πολλών που είναι νόμιμες, αποτελούν μεγαλύτερες απειλές για την ατομική υγεία από ότι η κάνναβη. Μέχρι σήμερα, σχεδόν κάθε ομοσπονδιακή κυβερνητική μελέτη που έχει πραγματοποιηθεί ποτέ για το θέμα επιβεβαιώνει αυτό το συμπέρασμα.

Αλλά μην περιμένεις από την κυβέρνηση σου να τονίσει αυτό το γεγονός ή ακόμη και να παραμείνει ουδέτερη στο θέμα. Αντίθετα, οι περισσότεροι πολιτικοί και οι αξιωματούχοι επιβολής του νόμου σήμερα βασίζονται σε χονδροειδείς στρεβλώσεις και υπερβολές σχετικά με τους υποτιθέμενους κινδύνους της κάνναβης, το αποκαλούμε “Reefer Madness redux”, για να δικαιολογήσουν τις αποτυχημένες και καταστροφικές απαγορευτικές πολιτικές τους. Σε αυτό το βιβλίο, παρέχουμε άφθονα επιστημονικά στοιχεία που έρχονται σε αντίθεση με ορισμένους από τους πιο δημοφιλείς και τρομερούς μύθους της κυβέρνησης για την κάνναβη. Οι αναγνώστες θα μάθουν τα γεγονότα γύρω από τους υποτιθέμενους “νέους κινδύνους” της σημερινής υποτιθέμενα υπερβολικά ισχυρής κάνναβης. Θα εξετάσουμε επίσης πόσο επιβλαβής είναι ο καπνός της κάνναβης για τους πνεύμονες και ποια είναι η συσχέτιση, εάν υπάρχει, μεταξύ της χρήσης της κάνναβης και των σκληρότερων ναρκωτικών. Οι απαντήσεις μπορεί να σε εκπλήξουν.

Θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς ότι, εάν η κάνναβη προκαλεί τόσο λίγες νόμιμες βλάβες στην υγεία και την κοινωνία, στην πραγματικότητα πολύ λιγότερες από αυτές που προκαλεί το αλκοόλ, τότε γιατί η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ξοδεύει δεκάδες εκατομμύρια δολάρια ετησίως σε ιστοτόπους και δημόσιες διαφημιστικές εκστρατείες που έχουν σχεδιαστεί κυρίως για την διατήρηση της ποινικής απαγόρευσης της κάνναβης; Είναι η προσήλωση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης στην κάνναβη μια ηθική σταυροφορία ή μέρος μιας ευρύτερης πολιτιστικής μάχης; Ανεξάρτητα από το υποκείμενο κίνητρο της κυβέρνησης, είναι αδιαμφισβήτητο ότι πολιτικοί και μέλη των αρχών της επιβολής του νόμου έχουν συστηματικά δαιμονοποιήσει την κάνναβη σε τέτοιο βαθμό που μια σημαντική μερίδα Αμερικανών εξακολουθεί να υποστηρίζει την ποινικοποίηση της ψυχαγωγικής χρήσης της κάνναβης, παρόλο που θα μπορούσε να οδηγήσει στην σύλληψη και στην φυλάκιση των φίλων, των γειτόνων τους και ίσως ακόμη και των μελών της οικογένειας τους.

Φυσικά, η διάδοση της προπαγάνδας κατά της κάνναβης δεν είναι το μοναδικό μέσο της κυβέρνησής μας για την δαιμονοποίηση της κάνναβης. Όπου η πειθώ δεν αρκεί, υπάρχει πάντα η απειλή της τιμωρίας. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση, καθώς και κάθε πολιτεία του έθνους (εκτός από την Αλάσκα), απαγορεύει την κατοχή και την καλλιέργεια κάνναβης για ψυχαγωγική χρήση, με πολιτειακές ποινές που κυμαίνονται από πρόστιμα των 100$ (στο Οχάιο) έως ισόβια κάθειρξη (στην Οκλαχόμα). Από το 1965, η αστυνομία έχει συλλάβει περίπου είκοσι εκατομμύρια Αμερικανούς για εγκλήματα που σχετίζονται με την κάνναβη, κυρίως για απλή κατοχή. Αυτός ο αριθμός είναι περίπου ίσος με τους συνδυασμένους πληθυσμούς του Κολοράντο, της Μασαχουσέτης και του Νιου Τζέρσεϊ. Ενώ ένα σχετικά μικρό μέρος των παραβατών που συλλαμβάνονται για πρώτη φορά για κατοχή κάνναβης καταδικάζονται σε φυλάκιση, το γεγονός παραμένει ότι οι επιπτώσεις από την σύλληψη και μόνο είναι σημαντικές.

Οι πιθανές κυρώσεις περιλαμβάνουν:

• απώλεια προνομίων δυνατότητας οδήγησης.

• απώλεια ομοσπονδιακής βοήθειας για σπουδές σε κολέγιο.

• απώλεια προσωπικής ιδιωτικής περιουσίας.

• ανάκληση επαγγελματικής άδειας οδήγησης.

• απώλεια ορισμένων επιδομάτων κοινωνικής πρόνοιας, όπως κουπόνια τροφίμων.

• Απομάκρυνση από την δημόσια κατοικία, και

• απώλεια της επιμέλειας παιδιού.

Οι καταναλωτές κάνναβης υπόκεινται επίσης σε πρόσθετες τιμωρίες που απορρέουν από το σχεδόν πανταχού παρόν φάσμα των ελέγχων για ουσίες. Ανάλογα με τις περιστάσεις, άτομα που βγαίνουν θετικά για κατανάλωση κάνναβης σε κάποια προηγούμενη, απροσδιόριστη χρονική στιγμή μπορεί να χάσουν τη δουλειά τους, να τεθούν σε αναστολή από το σχολείο ή να αποκλειστούν από την συμμετοχή σε εξωσχολικές δραστηριότητες, να αναγκαστούν να συμμετάσχουν σε πρόγραμμα “θεραπείας χρήσης ναρκωτικών”, να ανακληθεί η υπό όρους αποφυλάκιση τους ή ακόμη και να αφαιρεθεί ένα Ολυμπιακό μετάλλιο.

Υποστηρίζουμε ότι ο τελικός, αν και ακούσιος, αντίκτυπος των ακραίων νόμων και της προπαγάνδας της κυβέρνησης κατά της κάνναβης είναι να ωθήσει τους ανθρώπους μακριά από την κάνναβη και προς την κατανάλωση αλκοόλ. Εάν οι φοιτητές μάθουν ότι μπορεί να χάσουν την οικονομική τους βοήθεια εάν κάνουν χρήση κάνναβης, αλλά πιθανότατα θα δεχτούν μια απλή παρατήρηση, στη χειρότερη περίπτωση, για την κατανάλωση αλκοόλ όταν είναι ανήλικοι, ποια επιλογή είναι πιθανό να επιλέξουν; Παρόμοιο κίνητρο δημιουργείται σε πολλούς χώρους εργασίας που επιβάλλουν τυχαίους ελέγχους για κατανάλωση ουσιών. Οι εργαζόμενοι ξέρουν ότι μπορούν να περνούν τις ώρες εκτός ωραρίου τους τελείως μεθυσμένοι χωρίς να φοβούνται τίποτα περισσότερο από λίγη χαμένη παραγωγικότητα, αν φτάσουν στη δουλειά τους το επόμενο πρωί έχοντας hungover. Ωστόσο, εάν ένας υπάλληλος στην ίδια εταιρεία υποβληθεί τυχαία σε τεστ κατανάλωσης ουσιών την Δευτέρα, αφού είχε χαλαρώσει με φίλους και είχε απολαύσει ένα στριφτό την προηγούμενη Παρασκευή, μπορεί να ψάχνει για νέα δουλειά μέσα στην εβδομάδα.

Η ειρωνεία είναι ότι αυτές οι πολιτικές σιωπηρά παρακινούν τους ανθρώπους να χρησιμοποιούν μια αντικειμενικά πιο επιβλαβή ουσία. Μελέτες της National Academy of Sciences και άλλων, έχουν δείξει ότι το αλκοόλ είναι πολύ πιο εθιστικό από την κάνναβη. Επιπλέον, η χρόνια χρήση αλκοόλ, καθώς και η οξεία δηλητηρίαση, μπορεί να οδηγήσουν σε βλάβη οργάνων και θάνατο. Σύμφωνα με το National Institute on Alcohol Abuse and Alcoholism, περισσότεροι από 35.000 Αμερικανοί πεθαίνουν ετησίως ως μια άμεση συνέπεια της κατανάλωσης αλκοόλ. Οι ερευνητές δεν έχουν εντοπίσει κανέναν τρόπο με τον οποίο η μακροχρόνια χρήση κάνναβης να επιφέρει τον θάνατο.

Το αλκοόλ έχει επίσης αποδειχθεί, σε αντίθεση με την κάνναβη, ότι τροφοδοτεί την επιθετική, βίαιη συμπεριφορά. Σε μια μελέτη για την ενδοοικογενειακή βία, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι άνδρες είχαν οκτώ φορές περισσότερες πιθανότητες να είναι βίαιοι τις ημέρες που κατανάλωναν αλκοόλ σε σύγκριση με τις ημέρες που δεν κατανάλωναν. Συνολικά, η κυβέρνηση των ΗΠΑ εκτιμά ότι το αλκοόλ συμβάλλει στο 25 έως 30% σε όλα τα βίαια εγκλήματα στην Αμερική. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η συσχέτιση μεταξύ αλκοόλ και βίας μπορεί να είναι ακόμη πιο έντονη. Το 2004, η εφημερίδα Guardian ανέφερε ότι ο υπουργός της αστυνομίας σχεδίαζε να “καταπολεμήσει την βία που προκαλείται από το αλκοόλ [το ερχόμενο] καλοκαίρι, ενόψει της έρευνας του Υπουργείου Εσωτερικών που δείχνει ότι το αλκοόλ είναι η βασική αιτία σχεδόν του μισού όλων των βίαιων εγκλημάτων και του 70% των επειγόντων περιστατικών στα νοσοκομεία και τις εισαγωγές λόγω ατυχημάτων σε ώρες αιχμής”.

Τι μπορούμε λοιπόν να κάνουμε για να διασφαλίσουμε ότι τα άτομα έχουν την ελευθερία να επιλέγουν κάνναβη αντί για αλκοόλ χωρίς να διακινδυνεύσουν την σύλληψη, την φυλακή και τον τρόπο ζωής τους; Η προφανής απάντηση είναι ότι πρέπει να τροποποιήσουμε τους ομοσπονδιακούς και πολιτειακούς νόμους που ποινικοποιούν την κατοχή και την χρήση κάνναβης από ενήλικες. Αλλά πώς μπορεί κανείς να το κάνει αυτό;

Σε αυτό το θέμα μιλάμε εκ πείρας, έχοντας εργαστεί για περισσότερα από είκοσι τρία χρόνια μαζί σε τρεις από τους πιο εξέχοντες οργανισμούς του έθνους που είναι αφιερωμένοι στην μεταρρύθμιση των νόμων για την κάνναβη, το Marijuana Policy Project (MPP), τον National Organization for the Reform of Marijuana Laws (NORML) και το Safer Alternative for Enjoyable Recreation (SAFER). Μέσω εκστρατειών δημόσιας εκπαίδευσης, πολιτειακών και ομοσπονδιακών προσπαθειών πίεσης και εκστρατειών πολιτειακών και τοπικών ψηφοφοριών, αυτές οι τρεις ομάδες συνέβαλαν στην μείωση του αισθήματος κατά της κάνναβης στην Αμερική. Ωστόσο, πριν από την ίδρυση του SAFER το 2005, κανένας οργανισμός δεν είχε αφοσιωθεί στην στρατηγική που περιγράφεται σε αυτό το κείμενο: δηλαδή, μια εκστρατεία υψηλού προφίλ, δημόσιας εκπαίδευσης επικεντρωμένη εξ ολοκλήρου στο γεγονός ότι η κάνναβη είναι αντικειμενικά πιο ασφαλής από το αλκοόλ, τόσο για τον χρήστη τους όσο και για την κοινωνία.

Οι προηγούμενες προσπάθειες για την μεταρρύθμιση της νομοθεσίας για την κάνναβη σε αυτήν τη χώρα συνήθως έκαναν μόνο παροδικές αναφορές στην σύγκριση της κάνναβης με το αλκοόλ. Αντίθετα, έχουν δώσει έμφαση σε άλλα, πιο συμβατικά επιχειρήματα, πολλά από τα οποία θα συζητήσουμε με περισσότερες λεπτομέρειες αργότερα σε αυτό το βιβλίο. Ένας τέτοιος ισχυρισμός είναι ότι η σύλληψη και η δίωξη χρηστών κάνναβης είναι σπατάλη πόρων από τις αρχές επιβολής του νόμου. Αν και επιχειρήματα όπως αυτό είναι έγκυρα, δεν έχουν καταφέρει μέχρι στιγμής να πείσουν τους εκλεγμένους μας αξιωματούχους ή ακόμη και την πλειοψηφία του αμερικανικού κοινού, να νομιμοποιήσουν, να φορολογήσουν και να ρυθμίσουν την κάνναβη. Αντίθετα, οι μεταρρυθμιστές έρχονται πολύ συχνά αντιμέτωποι με πολίτες και εκλεγμένους αξιωματούχους που απηχούν ένα κοινό ρεφρέν: “Γιατί να νομιμοποιήσει η κοινωνία άλλο ένα κακό;” Ουσιαστικά, μεγάλο μέρος του κοινού και των εκλεγμένων του αξιωματούχων, έχοντας δει από πρώτο χέρι τα πολλά προβλήματα που σχετίζονται με το αλκοόλ, διστάζουν να δώσουν το πράσινο φως σε μια άλλη μεθυστική ουσία, ανεξάρτητα από το ποιες μπορεί να είναι (ουσιαστικά να μην είναι) οι σχετικές βλάβες της.

Μπροστά σε αυτό το εμπόδιο, πολλοί υποστηρικτές έχουν υποβαθμίσει την συζήτηση στο επίπεδο με τις σχετικές βλάβες των δύο ουσιών. Αντίθετα, απλώς υποστήριξαν ότι η κάνναβη θα πρέπει να “την μεταχειριζόμαστε σαν το αλκοόλ”, με άλλα λόγια, θα πρέπει να πωλείται νόμιμα και να ελέγχεται. Αν και συμφωνούμε με αυτό το συμπέρασμα, η έκκληση να αντιμετωπίζεται η κάνναβη σαν αλκοόλ δεν αλλάζει καθόλου την υποκείμενη κοινή γνώμη ότι η κάνναβη είναι “κακή” ή “επικίνδυνη” και, ως εκ τούτου, δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα άλλο περιττό κακό. Μέχρι να αναγκάσουμε το κοινό να εκτιμήσει ότι η νομιμοποίηση της κάνναβης δεν θα “προσθέσει άλλο ένα κακό”, αλλά αντίθετα θα παρέχει στους ενήλικες μια λιγότερο επιβλαβή εναλλακτική ψυχαγωγία, η νομιμοποίηση θα παραμείνει πιθανότατα, ένα άπιαστο όνειρο.

Φυσικά, η εκπαίδευση του κοινού σχετικά με τις σχετικές βλάβες της κάνναβης και του αλκοόλ δεν θα επιτευχθεί μέσω μιας διαφημιστικής καμπάνιας από την κορυφή προς τα κάτω, που θα διευθύνεται από την κυβέρνηση. Θα απαιτήσει ένα ευρύ κίνημα πολιτών που είναι πρόθυμοι να μιλήσουν με ειλικρίνεια και ανοιχτά για τις σχετικές βλάβες και τα οφέλη των δύο ουσιών. Ελπίζουμε ότι αυτό το βιβλίο, το οποίο έχει σχεδιαστεί τόσο για να εκπαιδεύσει όσο και να εμπνεύσει, θα γίνει ουσιαστικό μέρος αυτού του κινήματος. Είτε είσαι γνώστης της κάνναβης που επιδιώκει να εκπαιδεύσει τους φίλους και την οικογένειά σου, είτε είσαι κάποιος που δεν έχει δει ποτέ του ένα φυτό κάνναβης πέρα από την τηλεόραση ή τις ταινίες, είμαστε σίγουροι ότι θα ωφεληθείς από την ανάγνωση των σελίδων που ακολουθούν.

Αυτό το βιβλίο χωρίζεται σε τρία μέρη. Στο Μέρος 1 συγκρίνουμε και αντιπαραβάλλουμε τον κοινωνικό αντίκτυπο και τον αντίκτυπο στην δημόσια υγεία τόσο της κάνναβης όσο και του αλκοόλ. Εξετάζουμε την δημοτικότητα κάθε ουσίας, καθώς και τις πιθανές βλάβες που προκαλεί η καθεμιά στον χρήστη και στην κοινωνία. Στο Μέρος 2 περιγράφουμε τους διάφορους τρόπους με τους οποίους η κυβέρνησή μας έχει προσπαθήσει να θέσει εκτός νόμου και να δαιμονοποιήσει την κάνναβη τα τελευταία εβδομήντα και πλέον χρόνια και εξηγούμε το πώς αυτές οι πολιτικές οδηγούν τους ανθρώπους στο ποτό. Στο Μέρος 3 παρέχουμε μια επισκόπηση των προηγούμενων προσπαθειών για την μεταρρύθμιση των νόμων για την κάνναβη στην Αμερική και προτείνουμε μια εναλλακτική εκστρατεία δημόσιας εκπαίδευσης με γνώμονα τους πολίτες, βασισμένη στο μήνυμα ότι η κάνναβη είναι πιο ασφαλής από το αλκοόλ. Τέλος, προσφέρουμε το όραμά μας για ένα μέλλον στο οποίο η κάνναβη θα ρυθμίζεται και θα ελέγχεται όπως το αλκοόλ, με νόμους που περιορίζουν τις πωλήσεις κάνναβης σε αδειοδοτημένα καταστήματα και επιβάλλουν την επιβολή κατάλληλων ελέγχων για τα όρια ηλικίας.

Στο τελευταίο μέρος του βιβλίου, συμπεριλάβαμε επίσης συμβουλές και πόρους για όσους από εσάς θέλετε να διαδώσετε το μήνυμα “η κάνναβη είναι πιο ασφαλής από το αλκοόλ” στους φίλους σας, στην πανεπιστημιούπολη ή στις κοινότητες σας. Εάν αυτό το βιβλίο σε αγγίζει, ελπίζουμε ότι θα συμμετάσχεις μαζί μας στην αποστολή μας να εκπαιδεύσουμε το κοινό και να μας βοηθήσεις και εσύ να τερματίσουμε την απαγόρευση της κάνναβης.

Steve Fox

Director of State Campaigns, MPP

Paul Armentano

Deputy Director, NORML

Mason Tvert

Executive Director, SAFER

Περιεχόμενα

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ Η Επιλογή: Κάνναβη εναντίον αλκοόλ

• 1. The Big Two: Η λαϊκή αποδοχή και χρήση της κάνναβης και του αλκοόλ
• 2. Pot 101: Κατανοώντας την κάνναβη
• 3. Αφαίρεση του “Τοξικού” από την Μέθη: Μια αντικειμενική σύγκριση των επιπτώσεων του αλκοόλ και της κάνναβης

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ Επιλογή, Διακόπηκε

• 4. “Reefer Madness” και All That Jazz: Οι απαρχές της απαγόρευσης της κάνναβης
• 5. Έλεγχος Πραγματικότητας: Η αλήθεια πίσω από τους κοινούς μύθους για την κάνναβη
• 6. Πώς η κοινωνία μας οδηγείται συστηματικά στο ποτό;
• 7. Οι πραγματικές επιπτώσεις της κουλτούρας μας υπέρ του αλκοόλ

ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ Ελευθερία επιλογής

• 8. Θα Νομίζατε ότι Αυτό θα ήταν Αρκετό: Παραδοσιακά επιχειρήματα κατά της απαγόρευσης της κάνναβης
• 9. Όχι προσθήκη ακόμα ενός κακού αλλά η παροχή μιας εναλλακτικής
• 10. Από την Θεωρία στην Πράξη: Από “safer” σε SAFER
• 11. Προς ένα Σημείο Καμπής: Δημιουργία ενός buzz (θορύβου) και πρόκληση για αλλαγή
• 12. Το όραμά μας για το μέλλον

Παράρτημα: Διάδοση του μηνύματος “Η κάνναβη είναι ασφαλέστερη”.

(το βιβλίο σε μορφή αρχείου PDF)