Guidelines for the Use of Psychotropic Drugs – A clinical handbook (1984) [Κατευθυντήριες οδηγίες για τη χρήση των ψυχοτρόπων φαρμάκων – Ένα κλινικό εγχειρίδιο]

Edited by

HARVEY C. STANCER, Ph.D., M.D., F.R.C.P.(C)

Clarke Institute of Psychiatry University of Toronto

PAUL E. GARFINKEL, M.S., M.D., F.R.C.P.(C)

Toronto General Hospital University of Toronto

VIVIAN M. RAKOFF, M.A., M.B., F.R.C.P.( C)

Clarke Institute of Psychiatry University of Toronto

Πρόλογος

…στον Κλινικό

Αν και τεράστιες ποσότητες φαρμάκων διανέμονται καθημερινά από ψυχιάτρους, η ανησυχία εμφανίζεται ξανά ως ανεπαρκής για τις βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες επιπτώσεις αυτών των εξωγενών παραγόντων στους λήπτες, τους ασθενείς μας. Πολλοί κλινικοί γιατροί έχουν εκπαιδευτεί σε μια εποχή που η γνώση της κλινικής ψυχοφαρμακολογίας ήταν στην καλύτερη περίπτωση επιφανειακή και οι πρόσφατοι εκπαιδευόμενοι δεν έχουν απαραίτητα πρόσβαση σε νεότερες, συνεχώς μεταβαλλόμενες, σχετικές πληροφορίες. Ο πολυάσχολος κλινικός ιατρός εξαρτάται συχνά από την περιορισμένη γνώση που διανέμουν οι εκπρόσωποι της φαρμακευτικής εταιρείας (γνωστοί ως ιατρικοί επισκέπτες) και φυσικά αποφεύγει πολλές από τις πιο εσωτερικές συνεισφορές που εμφανίζονται στη βιβλιογραφία. Λόγω των προαναφερθέντων ζητημάτων, το Executive of the Clarke Institute of Psychiatry του University of Toronto, με την οικονομική υποστήριξη του Ministry of Health of the Government του Οντάριο, διοργάνωσε ένα διεθνές συμπόσιο στις 14-17 Μαΐου 1982, για να συγκεντρώσει ορισμένους από τους αναγνωρισμένους ειδικούς στην κλινική ψυχοφαρμακολογία. Αυτό το βιβλίο είναι, εν μέρει, μια αντανάκλαση αυτού του συμποσίου.

Οι εκδότες γνωρίζουν ότι ένας τόμος που συνεισφέρει, όσο αυστηρά επεξεργασμένος κι αν είναι, δεν είναι απαραίτητα ένα βιβλίο για διδασκαλία σε φοιτητές. Παρά ταύτα, θεωρήθηκε σημαντικό να συγκεντρωθεί η γνώμη εμπειρογνωμόνων για τρέχοντα σημαντικά θέματα, που απασχολούν άμεσα τον ασκούμενο κλινικό ιατρό. Έχοντας αυτό υπόψη, τα κεφάλαια έχουν οργανωθεί γύρω από πέντε θέματα. Η σχιζοφρένεια, οι συναισθηματικές διαταραχές και το άγχος είναι σαφώς σημαντικά δεδομένου ότι αποτελούν τους κύριους στόχους της χρήσης ουσιών στην ψυχιατρική. Η πρόσφατη ανάπτυξη της Emergency Psychiatry και τα ιατρικά και νομικά ζητήματα που αφορούν τη χρήση ισχυρών φαρμάκων υψηλής δόσης, κατέστησαν αναγκαία μια ενότητα για αυτό το θέμα. Μια ενότητα για την Forensic Psychiatry συμπεριλήφθηκε για να προειδοποιήσει τον αναγνώστη για τη χρήση ναρκωτικών σε ορισμένες διαταραχές προσωπικότητας.

Για να γίνει αυτό το βιβλίο χρήσιμο στον κλινικό ιατρό, κάθε ενότητα έχει οργανωθεί για να ασχολείται πρώτα με τα πιο πρακτικά ζητήματα και στη συνέχεια να εξετάζει περισσότερα θεωρητικά ζητήματα. Έτσι, οι συντάκτες προσπάθησαν να αποστάξουν τις πιο σχετικές νέες πληροφορίες στην αρχή κάθε ενότητας, κάτω από τον τίτλο “Συμβουλές για τον κλινικό γιατρό”. Για όσους ενδιαφέρονται περισσότερο για τα υποκείμενα στοιχεία, μια περίληψη και μια κριτική ολόκληρης της ενότητας έχει γραφτεί από τους Προέδρους που προέδρευσαν των εργασιών της αρχικής διάσκεψης. Τα κεφάλαια που ακολουθούν αποτελούν τις πληροφορίες που πιστεύουμε ότι βρίσκονται στην αιχμή της κλινικής ψυχοφαρμακολογίας. Για πληρότητα, ο ενδιαφερόμενος αναγνώστης θα βρει ένα ή δύο κεφάλαια στο τέλος κάθε ενότητας αφιερωμένα σε θεωρητικές σκέψεις, συμπεριλαμβανομένης μιας αξιολόγησης μελλοντικών κατευθύνσεων.

Προφανώς, οποιοδήποτε βιβλίο μπορεί να υπολείπεται των προβλεπόμενων στόχων. Οι συντάκτες λυπούνται που δεν υπήρχε η ευκαιρία να συμπεριληφθούν άλλοι ειδικοί σε αυτήν την ενημέρωση της κλινικής ψυχοφαρμακολογίας. Ωστόσο, ελπίζουμε ότι αυτό το βιβλίο παρέχει μια ευκαιρία για εξάσκηση ώστε οι κλινικοί ιατροί να αποκτήσουν γνώσεις σχετικά με τις νεότερες πληροφορίες που θα μπορούσαν να τους φανούν χρήσιμες στην κλινική τους πρακτική.

Harvey C. Stancer, M.D.

Paul E. Garfinkel, M.D.

Vivian M. Rakoff, MB.

June 1983

Περιεχόμενα

ΕΝΟΤΗΤΑ I. ΣΥΝΘΗΜΑΤΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ

• Συμβουλές για κλινικούς γιατρούς
• ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1. Περίληψη των κατευθυντήριων γραμμών για τη χρήση αντικαταθλιπτικών και λιθίου, Jerry J. Warsh
• ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2. Χρήση αντικαταθλιπτικών στον γηριατρικό πληθυσμό, Alexander H. Glassman and Janel S. Carino
• ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3. Η χρήση αντικαταθλιπτικών φαρμάκων σε παιδιά και εφήβους, Barry D. Garfinkel
• ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4. Μηχανισμοί και παρεμβάσεις σε υπερδοσολογία τρικυκλικών αντικαταθλιπτικών, Sheldon H. Preskorn and Thomas A. Kent
• ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5. Πρόσφατες εξελίξεις σχετικά με τη χρήση των αναστολέων της μονοαμινοξειδάσης στην ψυχοφαρμακολογία, Dennis L. Murphy, Laurence B. Guttmacher and Robert M. Cohen
• ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6. Λίθιο στην προφύλαξη και συντήρηση συναισθηματικών διαταραχών, Per Vestergaard
• ΚΕΦΑΛΑΙΟ 7. Σωματικές παρενέργειες της μακροχρόνιας θεραπείας με λίθιο, Paul Grof and Karl O’Sullivan
• ΚΕΦΑΛΑΙΟ 8. Κλινική Φαρμακοκινητική Αντικαταθλιπτικών, W.Z. Potter

ΕΝΟΤΗΤΑ II. ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑ

• Συμβουλές για κλινικούς γιατρούς
• ΚΕΦΑΛΑΙΟ 9. Σύνοψη των κατευθυντήριων γραμμών για τη χρήση ψυχοτρόπων φαρμάκων στη θεραπεία της σχιζοφρένειας, Siu W. Tang
• ΚΕΦΑΛΑΙΟ 10. Αντιψυχωτικά στη θεραπεία συντήρησης της σχιζοφρένειας, Robert Linden, John M. Davis and Joan Rubinstein
• ΚΕΦΑΛΑΙΟ 11. Κλινικές εφαρμογές φαρμακευτικών μελετών, Mary V. Seeman
• ΚΕΦΑΛΑΙΟ 12. Όψιμη δυσκινησία: Διαχείριση και νέα θεραπεία, Daniel E. Casey and Jes Gerlach
• ΚΕΦΑΛΑΙΟ 13. Νέες κλινικές έννοιες για τις διαταραχές υπερευαισθησίας που προκαλούνται από νευροληπτικά: Όψιμη δυσκινησία και υπερευαισθησία, Guy Chouinard and Susanne Steinberg
• ΚΕΦΑΛΑΙΟ 14. Οι επιπτώσεις του εγκεφαλικού κοιλιακού μεγέθους για τη νευροληπτική θεραπεία της σχιζοφρένειας, Daniel R. Weinberger
• ΚΕΦΑΛΑΙΟ 15. Κλινική σημασία επιπέδων νευροληπτικού πλάσματος, Stephen H. Curry
• ΚΕΦΑΛΑΙΟ 16. Η κλινική χρησιμότητα των νευροληπτικών επιπέδων πλάσματος, Bruce M. Cohen
• ΚΕΦΑΛΑΙΟ 17. Νευρορυθμιστές και σχιζοφρένεια: Μια ματιά στις υποθέσεις της ντοπαμίνης και της ενδορφίνης, Jack D. Barchas, Roy King and Philip A. Berger
• ΚΕΦΑΛΑΙΟ 18. Μελλοντικές ερευνητικές κατευθύνσεις στη θεραπεία της σχιζοφρένειας, Richard Jed Wyatt and Lynn E. Delisi

ΕΝΟΤΗΤΑ ΙΙI. ΑΓΧΟΣ

• Συμβουλές για κλινικούς γιατρούς
• ΚΕΦΑΛΑΙΟ 19. Περίληψη των κατευθυντήριων γραμμών για τη χρήση ψυχοτρόπων φαρμάκων στη θεραπεία του άγχους, Edwards M. Sellers
• ΚΕΦΑΛΑΙΟ 20. Η αποτελεσματικότητα και η ασφάλεια των φαρμάκων για τη θεραπεία του άγχους, Malcolm Lader
• ΚΕΦΑΛΑΙΟ 21, Μεθοδολογία κλινικής δοκιμής: Θέματα για την ψυχοφαρμακολογική θεραπεία των αγχωδών διαταραχών, Allen Raskin
• ΚΕΦΑΛΑΙΟ 22. Φαρμακοκινητική και μέτρηση συγκέντρωσης φαρμάκων: Συνάφεια με τη θεραπεία αγχωδών διαταραχών, Markku Linnoila

ΕΝΟΤΗΤΑ IV. ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ

• Συμβουλές για κλινικούς γιατρούς
• ΚΕΦΑΛΑΙΟ 23. Περίληψη των οδηγιών για τη χρήση ψυχοτρόπων φαρμάκων στην επείγουσα ψυχιατρική, George Voineskos
• ΚΕΦΑΛΑΙΟ 24. Ταχεία νευροληπτική: Προέλευση και μελλοντικές εξελίξεις, Joe P. Tupin
• ΚΕΦΑΛΑΙΟ 25. Ηρεμιστικά στη διαχείριση ψυχιατρικών επειγόντων περιστατικών, Leo E. Hollister
• ΚΕΦΑΛΑΙΟ 26. Ταχεία θεραπεία στην ψύχωση, William H. Anderson
• ΚΕΦΑΛΑΙΟ 27. Αξιολόγηση ψυχοτρόπων φαρμάκων για οξείες δόσεις: Φαρμακοδυναμική και φαρμακοκινητική, Stephen H. Curry

ΕΝΟΤΗΤΑ V. ΙΑΤΡΟΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ

• Συμβουλές για κλινικούς γιατρούς
• ΚΕΦΑΛΑΙΟ 28. Σύνοψη των κατευθυντήριων γραμμών για τη χρήση των ψυχιατρικών φαρμάκων στην εγκληματολογική ψυχιατρική, Stephen J. Hucker
• ΚΕΦΑΛΑΙΟ 29. Ανασκόπηση της έρευνας σχετικά με τη χρήση ναρκωτικών για τον έλεγχο της βίαιης συμπεριφοράς, Robert Kellner
• ΚΕΦΑΛΑΙΟ 30. Ανασκόπηση της έρευνας για τη χρήση ναρκωτικών και τη θεραπεία των σεξουαλικών αποκλίσεων με ειδική αναφορά στη χρήση της οξικής κυπροτερόνης (Androcur), G. Tennent
• ΚΕΦΑΛΑΙΟ 31. Αντιανδρογονική θεραπεία των παραφιλιών, Paul A. Walker, Walter J. Meyer, Lee E. Emory and Alan L. Rubin
• ΚΕΦΑΛΑΙΟ 32. Περιορισμός και εναλλακτικές λύσεις στη χρήση ναρκωτικών σε βίαιους ασθενείς, John Gunn

(το βιβλίο σε μορφή αρχείου PDF)