Shroom – A cultural history of the magic mushroom (2006) [Shroom – Μια πολιτιστική ιστορία του μαγικού μανιταριού]

by

Andy Letcher

Πρόλογος

Ένα βράδυ στα τέλη του καλοκαιριού του 1916, ένας Αμερικανός χειρουργός από τη Νέα Αγγλία άρχισε να αισθάνεται αδιαθεσία, Ο Dr. Beaman Douglass και η σύζυγος του πήγαιναν για να παίξουν μπριτζ με τους γείτονες τους όταν και οι δύο κυριεύτηκαν από προ-φυσικά κύματα ζάλης. Νωρίτερα είχαν φάει ένα γεύμα με αυτό που πίστευαν ότι ήταν αβλαβή άγρια ​​μανιτάρια, τηγανισμένα σε βούτυρο και σερβιρισμένα σε τοστ, τα οποία ήταν, κατά γενική ομολογία, νόστιμα: “Χτυπάμε τα χείλη μας ακόμα και τώρα πάνω από το αλμυρό πιάτο”, έγραψε ο Douglass ένα χρόνο μετά το περιστατικό. Αυτό όμως που ούτε εκείνος, ούτε η γυναίκα του, ούτε η άτυχη υπηρέτρια που μοιράστηκαν το γεύμα τους ήξεραν ήταν ότι στην πραγματικότητα είχαν φάει πολλούς παραισθησιογόνους μύκητες. Με άλλα λόγια είχαν ένα “παραισθησιογόνο ταξίδι”.

Σύμφωνα με τη δική του δήλωση, ο Douglass “δεν ήταν βοτανολόγος”, αλλά ήταν ένας προσεκτικός ερασιτέχνης μυκητολόγος, ικανός στην αναγνώριση μανιταριών και είχε πάθος για τους βρώσιμους άγριους μύκητες. “Για μένα”, είπε, “το κυνήγι μανιταριών είναι μια περιπέτεια, το να τα τρώω, μια απόλαυση”. Έτσι, με ιδιαίτερη χαρά αναγνώρισε μια μάζα από μανιτάρια που φύτρωναν στο παρτέρι με τα αγγούρια ενός γείτονα ως μανιτάρια Panaeolus retirugis. Ο οδηγός, το “One Thousand American Fungi” του Charles Mcllvaine, τον διαβεβαίωσε ότι αυτά ήταν και βρώσιμα και καλά, και ο Douglass δεν είχε τον παραμικρό λόγο να υποψιαστεί το αντίθετο.

Έχοντας ψήσει τα μανιτάρια, ο Douglass και η σύζυγος του “έφαγαν περίπου μισό φλιτζάνι από τα καρπικά σώματα και δύο φέτες του τοστ κορεσμένες με τον ζωμό τους ποτό”. Αλλά λίγο περισσότερο από μια ώρα αργότερα, όταν το ζευγάρι είχε μόλις συναντηθεί με τους γείτονες του, εμφανίστηκαν τα πρώτα περίεργα συμπτώματα. Η κυρία Douglass επηρεάστηκε περισσότερο. Η όραση της ήταν παραμορφωμένη, δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί (ο Douglass παρατήρησε, κάπως νευριασμένα, ότι έπαιζε άσχημα χαρτιά εκείνο το βράδυ) και ζαλιζόταν όλο και περισσότερο. “Υπήρχε και κάποια εγκεφαλική διέγερση, μια τάση που ήθελε να είναι χαρούμενη, ξεκαρδιστική, γελούσε και μιλούσε άστοχα και ανόητα”. Αργότερα, όμως, έπεσε σε κατάθλιψη, δεν έβλεπε σωστά και δυσκολευόταν να αναπνεύσει. Οι κόρες των ματιών της, σημείωσε ο Douglass, ήταν αφύσικα διεσταλμένες.

Ως ιατρός, ο Douglass ανησυχούσε προφανώς για την ασφάλεια της συζύγου του, αλλά γνώριζε αρκετά από τη μυκητολογία ώστε να καθησυχαστεί ότι η ζωή τους δε διατρέχει κανέναν άμεσο κίνδυνο, καθώς δεν είχαν φάει κανένα από τα θανατηφόρα είδη. Ωστόσο, καθώς και αυτόν άρχισαν να τον πιάνουν τα μανιτάρια, άρχισε να αμφιβάλλει για την κρίση του. “Εγώ… σκέφτηκα ότι ήταν καιρός να κάνω κάτι για εκείνη πριν τα πράγματα γίνουν τόσο άσχημα που δεν θα μπορούσα να τη βοηθήσω… Κυριολεκτικά γύρισα τρεκλίζοντας στο εξοχικό μας, διακόσια μέτρα μακριά, πήρα την τσάντα μου και αγωνίστηκα να γυρίσω πίσω στο δρόμο προς το σπίτι των φίλων μας. Τελικά, με τη βοήθεια των φίλων μας, οι οποίοι διάβασαν τις ετικέτες των φαρμάκων, ετοίμασαν τη σύριγγα και σταθεροποίησαν το χέρι μου καθώς έκανε την ένεση, μπόρεσα να κάνω την ένεση, ατροπίνη, μορφίνη και ένα οπλοστάσιο εμετικών στην άρρωστη πλέον σύζυγο μου”.

Όλη την ώρα πάλευε με τα δικά του εξίσου τραγικά συμπτώματα, γιατί ήταν ζαλισμένος και σε κατάσταση παραισθήσεων και οι σκέψεις του τριγυρνούσαν με μια εντελώς δική τους θέληση. “Το μυαλό μου διεγέρθηκε πραγματικά, αλλά ο βαθμός και το αποτέλεσμα ήταν κάτω από το κανονικό. Οι σκέψεις περνούσαν από τον εγκέφαλο μου, αλλά ήταν δευτερεύουσας ποιότητας. Η προσοχή μου αποσπάστηκε εύκολα και διαταράχθηκε… Τα κοντινά αντικείμενα έμοιαζαν μακριά, οι ήχοι είχαν μειωθεί, η μυϊκή αδυναμία εμφανίστηκε και ένα άβολο αίσθημα άγχους εμφανίστηκε με την πιο δυνατή και ακατάλληλη επιθυμία για να κάνω θόρυβο, να γελάω και να αστειεύομαι”, και ακόμη χειρότερα, οι δικές του “ασήμαντες και ανόητες παρατηρήσεις έτυχαν θερμής προσωπικής εκτίμησης”.

Στο καθαρό φως της ημέρας, όταν οι επιπτώσεις των μανιταριών είχαν υποχωρήσει αρκετά, ένας ανακουφισμένος Douglass κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η περιπέτεια δεν είχε κανένα απολύτως πλεονέκτημα, ήταν διανοητικά άχρηστη και δεν άξιζε σε καμία περίπτωση να επαναληφθεί. Το έγραψε και το δημοσίευσε στο περιοδικό της μυκητολογικής κοινωνίας στην οποία ανήκε: μια ιστορία προειδοποίησης, σχεδιασμένη να “περιορίζει τους επικίνδυνους” και να εμποδίζει τους άλλους να κάνουν παρόμοια ανόητα λάθη. Ποτέ δεν του πέρασε από το μυαλό ότι κάποιος μπορεί πραγματικά να θέλει να ψάξει εσκεμμένα για αυτά τα μανιτάρια. Αλλά μόλις σαράντα χρόνια αργότερα αυτό ακριβώς άρχισαν να κάνουν και οι συνέπειες δεν ήταν τίποτα, αν όχι εξαιρετικές. Ο Dr. Douglass θα είχε μείνει έκπληκτος.

Περιεχόμενα

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ. Agaricus

• 1. Οι άνθρωποι των μανιταριών
• 2. Επιστήμη και μαγεία
• 3. Η αρχαιολογία της έκστασης
• 4. Πολύ διαταραγμένος
• 5. Εορτές και αποκαλύψεις
• 6. Wasson

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ. Amanita

• 7. The Fly-Agaric
• 8. Σόμα
• 9. Χημεία και συνωμοσία

ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ. Psilocybe

• 10. Ακαδημαϊκή άσκηση
• 11. Αρχιερείς
• 12. Κυματισμοί και κύματα
• 13. Υπόγειο, υπέργειο
• 14. The Elf-Clowns of Hyperspace
• 15. Muck and Brass

Επίλογος: Love on a Puffball

Παράρτημα

Σημειώσεις

Αναφορές

Ευρετήριο

(το βιβλίο σε μορφή αρχείου PDF)