The Green Elephant (2020) [Ο πράσινος ελέφαντας]

The Healthcare Provider’s Essential Guide to Understanding & Addressing Medical Cannabis & CBD

(Ο απόλυτος οδηγός για τον πάροχο υγείας για την κατανόηση και χρήση της κάνναβη και της CBD για ιατρικούς σκοπούς)

Matthew Fogel, FNP

Elizabeth Fogel, FNP

Jean-Paul Dedam, MD

Πρόλογος

Μπορεί να είναι αρκετά εκφοβιστικό για έναν ιατρό να προσεγγίσει την περιοχή της κάνναβης. Οι διαθέσιμες πληροφορίες – και τα συναισθήματα γύρω από αυτήν – φαίνεται να διαφέρουν από άτομο σε άτομο, ακόμη και στην ιατρική κοινότητα, με ορισμένους παρόχους να υπερασπίζονται την χρήση κάνναβης και άλλους να την δαιμονοποιούν. Αλλά όπως συμβαίνει με κάθε νέα πρόκληση στην ιατρική, κάθε πολλά υποσχόμενη θεραπεία πρέπει να διερευνηθεί – και η κάνναβη δεν αποτελεί εξαίρεση.

Ένα από τα βασικά προβλήματα που απογοητεύει την συζήτηση γύρω από την κάνναβη είναι ότι, μέχρι αυτό το σημείο, η συζήτηση ήταν καθαρά ακαδημαϊκή. Ωστόσο, οποιοσδήποτε πάροχος που έχει εξασκηθεί μόνος του γνωρίζει ότι υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ της “πρακτικής του εγχειριδίου” και της “κλινικής πρακτικής”. Η πρακτική του εγχειριδίου είναι το σενάριο του “τέλειου κόσμου” και είναι αυτό που κάνει τους παρόχους να πιστεύουν ότι κάθε ασθενής που παρουσιάζει την “Χ νόσο”, αυτή θα εμφανιστεί ακριβώς με τον ίδιο τρόπο και πρέπει να αντιμετωπίζεται με τον ίδιο τρόπο σε κάποιον άλλον. Στον πραγματικό κόσμο, ξέρω ότι αυτό απέχει πολύ από την αλήθεια, καθώς δεν υπάρχουν δύο ασθενείς που να παρουσιάζουν ακριβώς την ίδια πάθηση με όμοιο τρόπο. Επίσης και κανένας ασθενής δεν θα ανταποκριθεί σε μια δεδομένη θεραπεία με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

Κατά την συζήτηση για το εάν εμείς ως ιατροί πρέπει ή δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε την κάνναβη ως θεραπεία, δεν καταλάβαμε ότι οι ασθενείς μας ζουν στον πραγματικό κόσμο. Έχουν ήδη ακούσει για τα πιθανά οφέλη της θεραπείας με κάνναβη από φίλους και γείτονες, ψάχνοντας στο διαδίκτυο, ακόμη και στις εθνικές ειδήσεις. Ανεξάρτητα από το πού φθάνει οποιοσδήποτε πάροχος για το θέμα, έχει την ευθύνη να θεωρήσει ότι, δεδομένης της τρέχουσας εθνικής αλλαγής στις απόψεις για την κάνναβη, οι ασθενείς τους θα δοκιμάσουν κάνναβη. Δεδομένου αυτού του γεγονότος, είναι επαγγελματική μας υποχρέωση να εκπαιδεύσουμε τους εαυτούς μας στο ότι θα μπορούσαμε να τους βοηθήσουμε καλύτερα στην χρήση κάνναβης με τον ασφαλέστερο δυνατό τρόπο, για να τους βοηθήσουμε στην μείωση της όποιας βλάβης.

Αλλά πώς να προχωρήσουμε καλύτερα στην εκπαίδευση του εαυτού μας; Μερικά από τα πιο συχνά χρησιμοποιούμενα επιχειρήματα κατά της θεραπείας με κάνναβη είναι, “Δεν την έχουμε ερευνήσει αρκετά” και “Απλώς δεν γνωρίζουμε πολλά γι’ αυτήν”. Και ενώ υπάρχει κάποια εγκυρότητα και στις δύο αυτές δηλώσεις, ισχύει και το αντίθετο: παρά το γεγονός ότι πολλοί πιστεύουν ότι οι γνώσεις μας για την κάνναβη αποκτήθηκαν πολύ πρόσφατα, τίποτα δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την αλήθεια.

Η θεραπεία με κάνναβη έχει χρησιμοποιηθεί εδώ και χιλιετίες και η έρευνα για πολλά από τα πιθανά οφέλη της, όπως οι νευροπροστατευτικές ιδιότητες, δεν “βγήκε” και ούτε και “έγινε μόλις”. Είναι γνωστή και ερευνάται από το 1800. Δεν πρόκειται για νέες πληροφορίες, αλλά για πληροφορίες που χάθηκαν για εμάς μέσω της δαιμονοποίησης και της απαγόρευσης της κάνναβης, καθώς υποκινήθηκε από τους δυσάρεστους παράγοντες του ρατσισμού και της απληστίας. Ωστόσο, παρά το θάψιμο των πληροφοριών, η αλήθεια έρχεται πάντα στο φως και τώρα, με την σύγχρονη τεχνολογία, ανακαλύπτουμε ξανά εκείνα τα πράγματα που προηγουμένως θεωρούνταν χαμένα.

Στη συνέχεια, υπάρχει το παράπονο ότι η τρέχουσα κατανόησή μας για την θεραπεία με κάνναβη δεν συμμορφώνεται με τα σύγχρονα πρότυπα επιστημονικής αυστηρότητας. Επί του παρόντος υπάρχει κατακραυγή από τους ιατρούς που επικαλούνται την έλλειψη διπλά τυφλών μελετών για το θέμα, λες και αυτές είναι οι μόνες νόμιμες πηγές κλινικών στοιχείων. Η αναφορά ασθενών, αν και ανεκδοτική, είναι ένας από τους καλύτερους τρέχοντες κλινικούς οδηγούς για κλινικούς γιατρούς που προσπαθούν να πλοηγηθούν στην θεραπεία με κάνναβη. Αυτές οι μαρτυρίες προέρχονται από ασθενείς που είναι έμπειροι και γνωρίζουν τι δουλεύει για αυτούς και έχει αποτέλεσμα πάνω τους, επομένως αντί να θέλουμε να μην αναστατώσουμε την υπάρχουσα θεραπευτική μας θεώρηση, καλύτερα θα ήταν να πρέπει να τους ακούσουμε.

Ο έμπειρος χρήστης γνωρίζει:

1) Τι θέλει να κερδίσει από την θεραπεία

2) Την δοσολογία που τον βοηθά να επιτύχει αυτό το επιθυμητό αποτέλεσμα

3) Το πόσο θα του δώσει θεραπευτικό αποτέλεσμα και θα του επιτρέψει να λειτουργεί όλη την ημέρα

Πόσοι ασθενείς που λαμβάνουν άλλα φάρμακα μπορούν πραγματικά να μας δώσουν αυτές τις πληροφορίες; Οι έμπειροι ασθενείς που κάνουν ιατρική χρήση της κάνναβης έχουν μια βάση γνώσεων σχετικά με τα φάρμακά τους που οι περισσότεροι ασθενείς δεν διαθέτουν.

Ο λόγος για αυτό είναι διπλός. Το πρώτο είναι η γενική έλλειψη γνώσης μεταξύ των παρόχων υγειονομικής περίθαλψης σχετικά με τις ιατρικές επιπτώσεις της κάνναβης. Οι ασθενείς πρέπει να μάθουν τι να αναζητούν και τι λειτουργεί, επειδή τα άτομα που θα πρέπει να καθοδηγούν την συζήτηση – η ιατρική κοινότητα – δεν έχουν την απαραίτητη εξοικείωση με το θέμα για να το κάνουν. Ο δεύτερος λόγος είναι το στίγμα που εξακολουθεί να συνδέεται με την χρήση της κάνναβης. Για να είναι σε θέση να χρησιμοποιούν κάνναβη για ιατρικούς σκοπούς, οι ασθενείς πρέπει να εκπαιδεύονται ώστε να μπορούν να υπερασπίζονται καλύτερα αυτή την χρήση στην οικογένεια και τους φίλους τους και να αποφεύγουν την δαιμονοποίηση (καθώς και την επιβολή του νόμου πολλές φορές).

Όταν ληφθούν όλα υπόψη, ρίχνεται νέο φως στους ασθενείς που κάνουν φαρμακευτική αγωγή με κάνναβη. Η εξερεύνηση του τι ακριβώς αποκαλύπτει αυτό το φως είναι ο σκοπός αυτού του βιβλίου.

Το παρελθόν μου

Αν με ρωτούσες ως παιδί τι ήθελα να γίνω όταν μεγαλώσω, τα θεραπευτής ή πάροχος υγείας δεν θα ήταν καν στις πρώτες 50 επιλογές μου. Είχα εμμονή με το μπάσκετ στα νιάτα μου, βέβαιος ότι θα γινόμουν αστέρι του ΝΒΑ σε μόλις λίγα χρόνια. Έκανα εξάσκηση για ώρες, πολύ μετά την δύση του ήλιου.

Είναι ενδιαφέρον ότι τότε ξεκίνησαν οι πρώτες μου εμπειρίες με την κάνναβη. Μεγάλωσα σε ένα πολύ συντηρητικό χριστιανικό νοικοκυριό και έλαβα την παραδοσιακή κατήχηση ότι “τα ναρκωτικά είναι κακά”, αλλά κατά την διάρκεια της τέταρτης δημοτικού, άρχισα να προκαλώ προβλήματα ως έναν τρόπο να αντιμετωπίσω την απώλεια του παππού μου. Αυτό συνεχίστηκε στην πέμπτη τάξη, με το πρόβλημα να γίνεται όλο και χειρότερο, μέχρι που οι γονείς μου με απομάκρυναν από το σχολείο και άρχισαν να με εκπαιδεύουν στο σπίτι. Ωστόσο, αντί να μελετήσω, πέρασα μεγάλο μέρος του χρόνου μου στο δρόμο ασκώντας τις δεξιότητές μου στο μπάσκετ.

Αργά ένα φθινοπωρινό απόγευμα, μερικοί από τους φίλους μου και πρώην συμμαθητές μου ήρθαν να με επισκεφτούν καθώς ο 11χρονος εγώ ήμουν στο σπίτι και έκανα εξάσκηση μπάσκετ. Ένας από αυτούς, τον οποίο θα αποκαλούμε Joe, ρώτησε αν μπορούσε να καπνίσει ένα τσιγάρο. Του είπα ότι ήταν εντάξει, και τόσο αυτός όσο και ένας άλλος φίλος μου άρχισαν να μοιράζονται το “τσιγάρο”. Περίπου ένα λεπτό αφότου άρχισαν να καπνίζουν, ο μπαμπάς μου βγήκε έξω. Χαμογελούσε και ετοιμαζόταν να πει κάτι όταν μύρισε τον καπνό. Αμέσως άλλαξε όλη του η συμπεριφορά. Αυτός έγινε κρύος (όχι έξω φρενών), και μου είπε ότι ήταν ώρα για ύπνο (δεν ήταν) και ότι οι φίλοι μου έπρεπε να πάνε σπίτι. Μετά από ένα σύντομο αντίο, πήγα στο σπίτι και αμέσως με υπέβαλαν σε ανάκριση με μια σειρά ερωτήσεων που θα διαμόρφωναν τις απόψεις μου για την κάνναβη (και τα ναρκωτικά γενικά) για τα επόμενα 14 χρόνια.

Αμέσως με ρώτησε αν είχα καπνίσει κάποιο από τα “τσιγάρα” τους, στο οποίο απάντησα ένα κατηγορηματικό όχι. Ο τόνος του αμβλύνθηκε, όταν είπε ότι, “Κάπνιζαν κάνναβη. Ξέρω την μυρωδιά του από όταν ήμουν τον Στρατό. Οι άνθρωποι το κάπνιζαν και συμπεριφέρονταν σαν ηλίθιοι”.

Έφυγα από αυτήν την συζήτηση με την κατανόηση ότι όχι μόνο η χρήση κάνναβης θα σκότωνε τις πιθανότητές μου να παίξω μπάσκετ, αλλά θα με έκανε και ανόητο. Το πήρα στα σοβαρά. Η κάνναβη θα μπορούσε να μου καταστρέψει το μυαλό, την ζωή και την ευκαιρία να παίξω το άθλημα που αγαπούσα. Λοιπόν, όχι, ευχαριστώ δεν θα πάρω. Αυτές οι δηλώσεις, μαζί με πολλές άλλες κατά την διάρκεια των ετών από πολλές διαφορετικές πηγές, θα διαμόρφωναν μεγάλο μέρος της σκέψης μου για την πολιτική για τις ουσίες καθώς άρχισα την καριέρα μου ως επαγγελματίας ιατρός. Ορισμένες δηλώσεις προέρχονταν από φίλους και συναδέλφους, κάποιες από ιατρικά περιοδικά ή ειδήσεις, αλλά είχαν ένα κοινό χαρακτηριστικό: όλες ήταν γεμάτες ανακρίβειες και πολλές ήταν ξεκάθαρα ψέματα. Ωστόσο, οι πληροφορίες προέρχονταν από πηγές που εμπιστευόμουν, επομένως τις θεώρησα έγκυρες.

Αποφάσισα να μην ακολουθήσω το μπάσκετ, καθώς όσο πλησίαζα στο κολέγιο, τόσο πιο ρεαλιστής γινόμουν για τις ευκαιρίες μου στο ΝΒΑ. Δεν ήξερα τι ήθελα να κάνω μετά το μπάσκετ, οπότε πήρα λίγο χρόνο μακριά από το σχολείο και μετά από μερικά χρόνια που δούλευα σε διάφορες δουλειές λιανικής, κατέληξα να πάρω την άδεια EMT-B μου. Προς έκπληξή μου, ανακάλυψα ότι αγαπούσα την ιατρική εξίσου, αν όχι περισσότερο, από το μπάσκετ! Οι αλληλεπιδράσεις των διαφόρων συστημάτων με γοήτευσαν και άρχισα να ψάχνω τρόπους να προχωρήσω περαιτέρω στον τομέα.

Ξεκίνησα την ιατρική μου καριέρα ως ιατρός βοηθός στο Heart Hospital του Νέου Μεξικού το 2005. Ενώ εργαζόμουν εκεί, ξεκίνησα την σχολή νοσηλευτικής, φέρνοντας μαζί μου όλες τις αρνητικές μου στάσεις για την κάνναβη. Αυτές οι απόψεις θα έμεναν μαζί μου για χρόνια, έχοντας πλέον εδραιωθεί από συναδέλφους, ανωτέρους, φίλους, ιατρικά περιοδικά, ακόμα και από τα μέσα ενημέρωσης. Επειδή εμπιστευόμουν αυτές τις πηγές, δεν ένιωσα την ανάγκη να τις αμφισβητήσω – να ερευνήσω μόνος μου εάν αυτό που μου έλεγαν ήταν παραπληροφόρηση ή γεγονός.

Πήρα την άδεια νοσηλευτικής μου τέσσερα χρόνια αργότερα, το 2009, και εργάστηκα στη CVICU (μονάδα εντατικής θεραπείας καρδιαγγειακής θεραπείας). Πέρασα το μεγαλύτερο μέρος της νοσηλευτικής μου καριέρας με εξειδίκευση στην ανάρρωση από εγχείριση ανοιχτής καρδιάς για ασθενείς που είχαν υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση παράκαμψης ή αντικατάστασης βαλβίδας. Στη συνέχεια, γύρω στο 2012, η υγεία μου άρχισε να φθίνει. Με την πάροδο του χρόνου, αυτά τα ζητήματα επιδεινώθηκαν σε μια σοβαρή αιμορραγία του γαστρεντερικού σωλήνα, για την οποία η ιατρική ομάδα μου δεν μπορούσε να βρει την πηγή. Η συνήθης αιμοσφαιρίνη μου ήταν 16,5 και ακόμη και μια ανεπαίσθητη πτώση ήταν αρκετή για να με κάνει να νιώσω ναυτία και ζάλη. Καθώς η αιμοσφαιρίνη μου συνέχιζε να πέφτει χαμηλότερα, η όρεξή μου εξαφανίστηκε και τα δόντια μου χειροτέρευσαν γρήγορα από όλους τους εμετούς. Έπρεπε να πάρω άδεια από την δουλειά, βιώνοντας μια προσωπική κατάπτωση με την οποία πολλοί από τους ασθενείς μου ήταν πολύ εξοικειωμένοι.

Η σύζυγός μου Ελίζαμπεθ και εγώ είχαμε επέτειο και αποφασίσαμε να το γιορτάσουμε νοικιάζοντας ένα σπίτι στο Λας Βέγκας με ένα άλλο παντρεμένο ζευγάρι που ήμασταν φίλοι. Ενώ περνούσαμε μαζί το Σαββατοκύριακο, το άλλο ζευγάρι έθεσε το θέμα της ιατρικής χρήσης της κάνναβης και, γνωρίζοντας τα προβλήματα υγείας μου, μου είπε: “Πρέπει να το σκεφτείς και αυτό”.

Αυτή ήταν μια συγκλονιστική πρόταση για πολλούς λόγους. Γνώριζαν τα συναισθήματά μου για την κάνναβη εκείνη την εποχή, αλλά ακόμη πιο περίεργο ήταν ότι, όταν το ανέφερα στη γυναίκα μου, αποδεχόταν την ιδέα (αφού στάθμισε τις επιπτώσεις στην καριέρα μου).

Παρά όλες τις προηγούμενες απόψεις και τις ισχυρές μου πεποιθήσεις, δεν άλλαξε το γεγονός ότι ήμουν σε άθλια κατάσταση, δεν μπορούσα να φάω, είχα χάσει πολύ βάρος και δεν μπορούσα να εργαστώ. Ήμουν στο τέλος της υπομονής μου και των αντοχών μου και πλέον πρόθυμος να δοκιμάσω σχεδόν οτιδήποτε θα μπορούσε να με βοηθήσει να νιώσω καλύτερα (ένα μέρος στο οποίο βρίσκονται πολλοί από τους ασθενείς μου). Μετά από αρκετό ψάξιμο ψυχής, είπα στους φίλους μου ότι θα έβλεπα να αποκτήσω μια μια ιατρική κάρτα.

Ωστόσο, ακόμη και αφού πήρα την ιατρική μου κάρτα, δεν είχα ιδέα από πού να ξεκινήσω. Ευτυχώς, το άλλο ζευγάρι ήταν πρόθυμο και μπόρεσε να μου δείξει κάποιες κατευθύνσεις, έτσι πήγα στο σπίτι τους ένα βράδυ για να μάθω πώς λειτουργούσε η διαδικασία παρασκευής και καπνίσματος κάνναβης. Οι μέθοδοι κατανάλωσης του φίλου μου ήταν στην καλύτερη περίπτωση στοιχειώδεις, αλλά τον εμπιστεύτηκα αρκετά και με μια αίσθηση χιούμορ για τα μαθήματά του για την χρήση της κάνναβης.

Πρώτα, εξήγησε προσεκτικά τι θα συνέβαινε όταν καπνίζαμε καθώς άρχισε να προετοιμάζει το “rip” μου, όπως το αποκαλούσε. Εκείνη την εποχή, χρησιμοποιούσε μια συσκευή που ονομάζεται gravity bong, η οποία είναι μια αυτοσχέδια συσκευή καπνίσματος φτιαγμένη από ένα άδειο μπουκάλι (στην περίπτωση αυτή ένα μπουκάλι σόδας 20 ουγγιών). Γίνεται ένας χώρος στο καπάκι για το μπολ, δηλαδή η ίδια η κάνναβη, και μια τρύπα στον πάτο του μπουκαλιού. Στη συνέχεια, το μπουκάλι γεμίζει με νερό και στη συνέχεια, όπως είπε, “Είσαι έτοιμος να ξεκινήσεις”. Άναψε το μπολ και άφησε το νερό να αρχίσει να τρέχει έξω, κάτι που με τη σειρά του προκάλεσε την συμπύκνωση του καπνού και το πέρασμα μέσα στο μπουκάλι.

Θυμάμαι ότι έβηχα δυνατά για περίπου τρία λεπτά και μετά άλλαξα μαγιό για μια βουτιά στην πισίνα πριν το δείπνο. Όσο άλλαζα, εξακολουθούσα να βήχω σποραδικά. Είχα μια καμένη γεύση στο στόμα μου και θυμάμαι ότι σκέφτηκα, “Γιατί να θέλει κάποιος να το κάνει αυτό;”

Συνάντησα τους φίλους μου στην πισίνα τους και αρχίσαμε να μιλάμε, το γενικό είδος κουβέντας που συνηθίζεται σε όλες τις ομάδες φίλων. Περίπου 15 λεπτά μετά το κολύμπι μας, με εντυπωσίασε μια εκπληκτική συνειδητοποίηση.

Ήμουν σε ευφορία.

Αυτή ήταν μια απίστευτα εντυπωσιακή στιγμή στην ενήλικη ζωή μου, καθώς υπήρξαν μερικές άλλες συνειδητοποιήσεις που μου ήρθαν γρήγορα:

1) Το να είμαι σε ευφορία από την κάνναβη δεν ήταν καθόλου αυτό που μου είχαν πει ή περίμενα

2) Δεν είχα παραισθήσεις ή άλλα ψυχεδελικά αποτελέσματα

3) Ένιωσα, για πρώτη φορά μετά από μήνες, να μην έχω καμία ναυτία ή ενόχληση στο γαστρεντερικό σύστημα και το σημαντικότερο, μια ερώτηση: Γιατί μου είχαν πει ψέματα για αυτό;

Η κάνναβη ως θεραπεία

Μετά την πρώτη μου εμπειρία, ήξερα ότι η κάνναβη δεν θα μπορούσε να είναι τόσο επιβλαβής όσο με είχαν οδηγήσει να πιστεύω. Λειτούργησε καλύτερα για τη ναυτία μου από ότι το πολλαπλό Zofran που έπαιρνα καθημερινά. Αυτό έπρεπε να είναι ένα φάρμακο. Οι άνθρωποι, ακόμη και οι λεγόμενοι ειδικοί, σίγουρα απλώς παραπληροφορήθηκαν.

Αυτή η εμπειρία άλλαξε βαθιά την τροχιά της ζωής μου. Άρχισα να διαβάζω οτιδήποτε και ότι μπορούσα να βρω για την κάνναβη και τις ιατρικές της επιπτώσεις – βιβλία, περιοδικά, ιστότοπους, οτιδήποτε. Αυτό που άρχισα να συνειδητοποιώ μέσω αυτής της έρευνας είναι ότι πολλοί αυτοαποκαλούμενοι ειδικοί γνώριζαν τόσα όσα ήξερα και εγώ πριν το δοκιμάσω. Βασίζονταν σε αυτά που τους είχαν πει άλλοι, από “έμπιστες” πηγές, αντί να ερευνήσουν για τον εαυτό τους. Εν ολίγοις, βασίζονταν σε παραδοσιακά αποδεκτές ψυχοδραστικές επιδράσεις παρά στην καινοτομία και την πρόοδο, άρα στους μύθους αντί για την επιστήμη.

Αυτό με έφερε σε ένα άλλο σταυροδρόμι: αν ήθελα να μοιραστώ τις αυξανόμενες γνώσεις μου και να ακουστεί και να γίνει αποδεκτή η φωνή μου σχετικά με το θέμα, θα έπρεπε να συνεχίσω την εκπαίδευσή μου. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τα τελευταία τρία χρόνια, εκτός από την έρευνα αυτού του βιβλίου, πέρασα στην επιδίωξη του πτυχίου του οικογενειακού νοσηλευτή.

Αυτό είναι συγκλονιστικό για μένα να το γράψω ο ίδιος, καθώς ήμουν πολύ προστατευτικός για το γεγονός ότι είχα κάνει χρήση κάνναβης, λόγω του ταμπού και των πιθανών επιπτώσεων για την νοσηλευτική μου άδεια. Αλλά είναι η αλήθεια: έχω ωφεληθεί από την ιατρική χρήση της κάνναβης.

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι βίωσα επίσης τις ανεπιθύμητες ενέργειες που μπορεί να συνοδεύονται από ακατάλληλη δοσολογία. Αφού “με φρόντισε καλά” τις προηγούμενες φορές, ο φίλος μου πήρε λίγο πιο ισχυρή κάνναβη και εκείνη την στιγμή κανένας από τους δύο δεν καταλάβαινε την σημασία της σωστής δόσης. Μου έβαλε λίγο περισσότερο από ότι χρησιμοποιούσα, αλλά καθώς δεν καταλάβαμε και οι δύο την αύξηση της ισχύος, αυτό είχε ως αποτέλεσμα μια υπερβολικά μεγάλη δόση, με αποτέλεσμα να ζαλιστώ απίστευτα και να κάνω εμετό αρκετές φορές πριν αποκοιμηθώ για σχεδόν τέσσερις ώρες. Ωστόσο, παρά το πόσο φρικτά ένιωσα αρχικά από την υπερβολική χρήση (και δεν ήξερα εκείνη την στιγμή πώς να αντιμετωπίσω αυτά τα συμπτώματα), μετά το ξύπνημα ένιωσα καταπληκτικά. Ακόμη πιο περίεργο ήταν ότι πεινούσα – μια αίσθηση που δεν είχα νιώσει εδώ και πολύ καιρό.

Αυτή η εμπειρία άλλαξε τη ζωή μου. Βοήθησε την ασθένειά μου με τρόπο που τίποτα δεν είχε πριν έως τότε και είμαι ευγνώμων που έχω βιώσει ακόμη και μερικές από τις αρνητικές επιπτώσεις της θεραπείας με κάνναβη, καθώς τώρα μπορώ να μιλήσω με περισσότερη γνώση για αυτές με τους ασθενείς μου. Αλλά περισσότερο από αυτό, θέλω να βοηθήσω τους ανθρώπους με τους τρόπους που έχω βοηθηθεί. Τώρα, ανυπομονώ να ρωτήσω τους ασθενείς μου:

“Σκέφτηκες να δοκιμάσεις κάνναβη;”

Περιεχόμενα

Εισαγωγή στην φαρμακευτική χρήση της κάνναβης

Κεφάλαιο 1: ΑΡΧΑΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

Κεφάλαιο 2: Η ΠΡΟΜΟΝΤΕΡΝΑ ΕΠΟΧΗ ΚΑΙ Η ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ

Κεφάλαιο 3: ΗΘΙΚΗ ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΟΝΟΜΗ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΙ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΝΝΑΒΗ

Κεφάλαιο 4: ΤΟ ΕΝΔΟΚΑΝΝΑΒΙΝΟΕΙΔΕΣ ΣΥΣΤΗΜΑ

Κεφάλαιο 5: ΤΟ ΦΥΤΟ ΤΗΣ ΚΑΝΝΑΒΗΣ

Κεφάλαιο 6: Η ΧΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΚΑΝΝΑΒΗΣ

Κεφάλαιο 7: ΤΕΡΠΕΝΙΑ

Κεφάλαιο 8: ΣΥΝΘΕΤΙΚΑ ΚΑΝΝΑΒΙΝΟΕΙΔΗ

Κεφάλαιο 9: ΙΑΤΡΙΚΗ ΔΟΣΟΛΟΓΙΑ: ΟΔΗΓΟΣ ΓΙΑ ΠΑΡΟΧΟΥΣ

Κεφάλαιο 10: ΕΙΔΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ΚΑΙ ΠΛΗΘΥΣΜΟΙ

Κεφάλαιο 11: ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΑΤΟΜΙΚΩΝ ΚΑΙ ΟΜΑΔΙΚΩΝ ΑΣΘΕΝΕΙΩΝ

Τελικές σκέψεις

Γλωσσάρι Ορολογίας

Συχνές Ερωτήσεις

Συνεντεύξεις και Μαρτυρίες

(το βιβλίο σε μορφή αρχείου PDF)